മുറിവ്

വിണ്ണിന്റെ  കണ്ണീരൊപ്പി   

സാന്ത്വനപ്പൂക്കൾ തൂകി

ആർദ്രമായാഘോഷിക്കും

പൊന്നോണമെങ്ങോ പോയി.

ജീവിത മുറിപ്പാടി‍ൽ;

ആത്മാവിൻ വിങ്ങലിൽ;

കരിയും സ്വപ്നങ്ങളിൽ;

തളിരിട്ടിരുന്നോരോണം.

മങ്ങാതെ മായാതെ

കുറിച്ചയക്കുമോരോ   

സൌഭാഗ്യ സന്ദേശം

വെൺമേഘശകലമായ്.

എത്തിപ്പിടിക്കാൻ 

പണിപ്പെട്ടുയർന്നൂ.  

പൊഴിഞ്ഞു മണ്ണിൽ 

വെറും തൂവലായ് മാറി

പരാജിത ഞാനിന്നീ

വഴിയിലൊറ്റയ്ക്കും.

എങ്കിലുമോണം

 കോരിനിറച്ചത്

 സ്വപ്നത്തിൻ

കണമല്ലേ വീണ്ടും.

പൊട്ടിമുളപ്പതി-

ലോരില മൂവില

മൂവന്തിക്ക്‌ മുന്നാളിൽ.

കരിയും വയറും

കരയും മനവും

കനവിൽ നിറച്ചൂ

മാവേലിത്തമ്പുരാൻ.

കനിവാലെന്നുടെ

കണ്ണീരൊപ്പാൻ‍.

എല്ലാരുമൊന്നുപോൽ

സന്തോഷമാർന്നിടും

മാവേലി മന്നന്റെ

നാട്ടിൽ നിറയുന്നു.

പട്ടിണി പോറ്റുന്ന

ഘോഷയാത്ര.

കൺകളിൽ പന്തവും

കൈകളിൽ വാളുമായ്‌

വന്നെത്തി മറ്റൊരു

ഘോഷയാത്ര.

ചീറ്റും ചുവപ്പിനെ-

നേർപ്പിക്കാനിറ്റിറ്റു

വീഴും മിഴിനീർ

തുടയ്ക്കാതൊഴുകുന്ന

 ഘോഷയാത്ര.
 ഏതു കൊടിയുടെ 
ശീലയിൽ തോർത്താമി-
ക്കണ്ണനീരെന്നോരാതെ
മടുക്കുമെന്നോടന്ത-

ക്കരണം പിന്നെയും

 ചൊൽവൂ

‘വന്നേക്കാമിനി-

യുമൊരോണം’

കാണിക്കയായൊരു ക്യാമ്പ്‌ ഫയർ

തളിപറമ്പിനടുത്തുള്ള പുളിമ്പറമ്പ്‌.നഗരത്തിൽ നിന്നും മാറി തിരക്കൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലം.എന്റെ സഹോദരൻ മധുകുമാറിന്‌ അവിടെ ഒരു സൈറ്റ്‌ ഉണ്ട്‌ .കാവുമ്പായി- കണ്ണൂർ യാത്രയിൽ പല പ്രാവശ്യം അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്‌.അവൻ സൈറ്റിൽ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങ‍ൾ,ഞാനും അച്ഛനും അമ്മയും,കാറിലിരിക്കും.

പക്ഷേ ഒട്ടും മടുക്കില്ല. പ്രകൃതി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി കൊതിപ്പിച്ചു നില്‍ക്കുകയല്ലേ!എത്ര കണ്ടാലും മതി വരില്ല.

അവളുടെയീ മാദക സൗന്ദര്യമാണ്‌ മധുവിനേയും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളേയും ഇവിടെ എത്തിച്ചത്‌.അവനും കുറേ പ്രവാസി സുഹൃത്തുക്കളും ചേര്‍ന്നു വാങ്ങിയ മണ്ണ്‌.ഇനി കുറേ വീടുകൾ ഇവിടെ പൊങ്ങിയേക്കാം.


ഏറെ നോവിപ്പിക്കാതെ പ്ലോട്ടുകൾ തിരിക്കുന്നുണ്ട്‌.

 

ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവളെന്നെ മയക്കിക്കളഞ്ഞു.

കുന്ന് താഴോട്ട്‌ ഇറങ്ങിയിറങ്ങിയങ്ങനെ പോകുകയാണ്‌ കുന്നിന്റെ മുകളിലാണ്‌ നില്‍ക്കുന്നത്‌.വഴിയിലവൾ ഒറ്റക്കല്ല.ഒരുപാട്‌ കൂട്ടുകാരുമുണ്ട്‌.


എല്ലാവരേയും എനിക്കു നന്നായി കാണാം.


പച്ചപ്പട്ടു പാവാടയും ബ്ലൗസ്സും വെള്ളപ്പട്ടു ദാവണിയുമണിഞ്ഞ സുന്ദരിമാർ.അവസാനത്തെ സുന്ദരിയുടെ വെള്ളപ്പട്ടു മുന്താണി കാറ്റത്തുയർന്ന് ചക്രവാളത്തിലലിഞ്ഞു ചേരുന്നു.

പുഴയിവിടെ ഒന്നായ നിന്നെയിഹ ആറേഴായി കാണപ്പെടുന്നു.

ഓരോ കുന്നിനേയും ഉടയാട ചാർത്താൻ ഒളിച്ചൊളിച്ചു പോകുകയാണവൾ‍.ഇടക്കിടെ നിവർത്തിയട്ട പച്ചപ്പട്ടു ചേല പോലെ വയലുകളും.തിളങ്ങുന്ന പച്ചയും വെണ്മയും ചേർന്നൊരു മായാലോകം.നേരിയ കരയിട്ടപോലെ വളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു വരുന്ന റോഡ്‌.

 എന്നിട്ടും എന്റെ ആങ്ങള അവിടെ ഒരു ഒത്തു ചേരലിനു വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നിരസിച്ചു.നോവുകൾ വിട്ടുമാറാത്ത എന്റെ ശരീരം അതിനെന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ അമ്മ ഇടപെട്ടു.വൈകുന്നേരം 4.30 നു വന്നു കൊണ്ടുപോകും 9.00നു തിരിച്ചുകൊണ്ടുവിടും വണ്ടിയില്‍ക്കയറി ഇരുന്നാല്‍പ്പോരേ എന്നായി അമ്മ. അവസാനം പ്രലോഭനം തന്നെ വിജയിച്ചു.ആ വണ്ടിയിൽ ഞാനും കയറി.

ആറു മണിയോടെ ഞങ്ങളവിടെയെത്തി.

മുമ്പ്‌ ഞാൻ കണ്ട സുന്ദരിയല്ലല്ലോ ഇത്‌.

'സൂര്യകിരീടം വീണുടയുന്നത്‌'ഇങ്ങനെയാണൊ? തൃപ്തിയാവുന്നില്ല.എന്റെ കാവ്യഭാവനയ്ക്ക്‌ അതിനപ്പുറത്തേക്കു പോകാനും കഴിയുന്നില്ല.അവളെ വിട്ടു പിരിയാൻ മടിച്ച്‌ ചുവന്നു തുടുത്ത മുഖവുമായി സൂര്യന്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ പടിഞ്ഞാറോട്ടിറങ്ങുന്നു.കൈ നീട്ടിയാൽ തൊടാമല്ലോ.

അകലെ വ്രതശുദ്ധിയാർന്ന ഗ്രാമ്യവിശുദ്ധിയിൽ നിന്നും ഹോമപ്പുകയുയരുന്നു.

വെറും മണ്ണിൽ കുറച്ചു കസേരകൾ നാലഞ്ചു നിരകളായി അർദ്ധ വൃത്താകൃതിയിൽ ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.മുൻവശത്ത്‌ ഒരു ഡെസ്കും ഒന്നു രണ്ട്‌ കസേരകളും.പോട്ടം പിടിക്കാനുള്ള സംഭവങ്ങളുണ്ട്‌. മൈക്കു സെറ്റുമുണ്ട്‌.

‘ദെന്താപ്പാ ഇങ്ങനൊരു വിരുന്ന് വീടുണ്ടാക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ‘എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ റിജേഷ്‌((ഡ്രൈവ‍ർ)'അതൊക്കെയുണ്ട്‌ അവിടെ എത്തിയാൽ കാണാം'എന്നു പറഞ്ഞ്‌ സസ്പെന്‍സ്‌ നില നിർത്തി.

എത്തിയിട്ടും കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല ട്ടോ.ആരോടും ചോദിച്ചില്ല.നമ്മള്‌ വെറും കൺട്രിയാണെന്ന് നാലുപേരറിഞ്ഞാലോ.അതുകൊണ്ട്‌ ഒട്ടും ഗമ വിടാതിരുന്നു.

ഞങ്ങളെത്തുമ്പോൾ കുറച്ചു പേരവിടുണ്ട്‌.

ചില പരിചയങ്ങൾ അടുത്തു വന്നു മിണ്ടി.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കസേരകൾ നിറഞ്ഞു.

സമീപവാസികളായ നാട്ടുകാ‍ർ. പുറത്തുനിന്ന് വന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ,പിന്നെ ബന്ധുക്കളും.കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുതൽ പ്രായമായവർ വരെയുണ്ട്‌.ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ഒരു കാറ്റഗറിയിലും പെടുത്താനവാത്ത സദസ്സ്‌.

പരിപാടിയുടെ കോഡിനേറ്റർ ആയ കുഞ്ഞിരാമേട്ടൻ'ക്യാമ്പ്‌ ഫയർ കൊളുത്തുകയാണ്‌. എല്ലാവരും അതിനു ചുറ്റും വന്നു നിൽക്കണമെന്ന് അനൗൺസ്‌ ചെയ്തു.

പിന്നെയാണതു സംഭവിച്ചത്.സുന്ദരമായി കറന്റ് പോയി.എന്തൊരു ഭാഗ്യം.മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തുറന്ന ആകാശത്തിനു താഴെ.കുളിർ‍മയുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിൽ.

തദ്ദേശവാസികളായ രണ്ടു കൊച്ചു മിടുക്കികൾ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലാൻ മുന്നോട്ടു വന്നു.അവരുടെ ഉദാരമനസ്കതയിൽ സന്തുഷ്ടനായ കുഞ്ഞിരാമേട്ടന്‍ അവർക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി.

സമ്മാനങ്ങൾ സോപ്‌,ചീപ്‌ ,കണ്ണാടി വകുപ്പിൽ പെടുന്നവയാണ്‌.
പല്ലു തേക്കാനും മുഖം മിനുക്കാനുമൊക്കെയുള്ള വകുപ്പുകളും സമ്മാന പദ്ധതിയിലുണ്ട്‌. അത്യാവശ്യം എഴുതുകയുമാവാം.
എന്തായാലും സദസ്സ്‌ സമ്മാനത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

ക്വിസ്‌,പാട്ട്‌,പ്രസംഗം ഒന്നും പറയേണ്ട.എല്ലാറ്റിനും സമ്മാനപ്പെരുമഴ തന്നെ.

മേധാ പടക്‍ർ, ഗാന്ധിജി,അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖരോടൊപ്പം വാടിരവിയും സദസ്സിനിടയിലുടെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു.ഏഴോം 1 ഉം ക്രിക്കറ്റും സിനിമയും ചിത്രവുമെല്ലാം സമ്മാനങ്ങൾ നല്‍‍കി. ക്വിസ്മാസ്റ്റര്‍  കുഞ്ഞിരാമേട്ടൻ ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴും സമ്മാനങ്ങൾ വാരിയെറിഞ്ഞു.

ഇടക്കിടെ വായിൽ നാക്കുള്ളവരെല്ലാം പാട്ടും പാടി.അവര്‍ക്കും കിട്ടി സമ്മാനം.അതിനിടയിൽ ഒരു വിരുതൻ ‘പ്ലസ്‌ വൺ കാരനായ ശരത്’ക്വിസ്‌മാസ്റ്റരോട് ഏട്ടനും ഒന്ന്‍ പാടണമെന്നായി.’

കുഞ്ഞിരാമേട്ടനിലെ കാരണവർ പെട്ടന്ന്‍ ഉണർന്നു.’ഏട്ടനല്ല അച്ചാച്ചൻ‍.’അദ്ദേഹം തിരുത്തി.എന്നിട്ടും തൃപ്തിയാവാതെ അവനെ അടുത്തേക്ക്‌ വിളിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം.എന്തോ ഭീകരമായത് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു.

ഞാന്‍ കണ്ണിമക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു.

എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മൈക്ക്‌ അവന് കൈമാറി.

അല്ലേലും അത് തന്നെയാണ് നല്ലത്‌.വിട്ടേക്ക്

കുഞ്ഞിരാമേട്ടാ...പിള്ളേരല്ലേ..

അല്പം മുമ്പ്‌ അവന്റെ ഒരു തട്ട് എനിക്കും കിട്ടിയതാണ്.

സദസ്സിൽ പത്തും പന്ത്രണ്ടും ക്ലാസുകാർ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനൊരു ടീച്ചറായി മാറി.’എങ്ങനെയാ നിങ്ങൾ ഈ സമയം മെയ്‌കപ്പ് ചെയ്യുക ‘എന്ന്‍ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

ശരത് അവന്റെ മുഖം കൈ കൊണ്ട് തടവിയിട്ട് പറഞ്ഞു.’ഇങ്ങനെ.’എന്നിലെ ടീച്ചർ അതോടെ പത്തി താഴ്ത്തി.പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ നല്ല കൂട്ടുകാരായി.

പ്രസംഗം എന്നു കേട്ടാൽ പലരും സ്ഥലം കാലിയാക്കുകയാണു പതിവ്‌.ഇവിടെ അതും തെറ്റി.നാലഞ്ചു പേര്‍ സംസാരിച്ചു.രസകരമായ അനുഭവങ്ങൾ.


മധുകുമാർ ഈ മനോഹര സ്ഥലിയിലൊത്തുകൂടിയതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കി.എല്ലാവരും ഈ ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ എന്ന ദാ‍ർശനിക തലത്തിലെത്തി,സ്നേഹത്തിന്റെ മാസ്മരികതയില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു.അതിനവൻ സ്ഥലം എസ്.ഐ.മനോജ്കുമാറിന്റെ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകളെ കൂട്ടു പിടിച്ചു.

കക്ഷിയെ എനിക്കും നന്നായി അറിയാം.ഒരു പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം മുമ്പ്‌ ഞങ്ങൾ സിദ്ധ സമാധി യോഗ (എസ.എസ.വൈ.) ക്ലാസിന് ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. 15ദിവസം.അതിൽ അവസാനത്തെ 3 ദിവസത്തെ അഡ്വാ‌ൻസ്ഡ് മെഡിറ്റേഷൻ കോഴ്സിൽ‍; ഞങ്ങള്‍ 40 പേരും ഉഡുപ്പിയിൽ പുറം ലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ ഒന്നിച്ചുണ്ട്,ഒന്നിച്ചുറങ്ങി,ഒന്നിച്ചു ധ്യാനിച്ചു കഴിഞ്ഞവരായിരുന്നു

സാമാന്യം നല്ല കഷണ്ടിയും ആറര അടി ഉയരവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും ഉള്ള ഒരു സുന്ദരനാണ് മനോജ്‌.കുറ്റവാളികൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഭയം തോന്നിപ്പിക്കാവുന്ന രൂപം.പക്ഷേ, അദ്ദേഹം അവരുടെ അടുത്ത്‌ എസ്.എസ് .വൈ.ആണ് പ്രയോഗിക്കാറുള്ളത്.


അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്‌ നോക്കി..ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന്... പ്രശ്നങ്ങൾ പഠിച്ച്‌,സ്നേഹം കൊടുത്ത്‌,കുറ്റവാസനയുടെ വേരറുത്ത്‌ കേസുകൾ തെളിയിക്കുന്നു.ഉരുട്ടിക്കൊലകൾ നടക്കുന്ന നമ്മുടെ പോലീസ്‌ ഡിപ്പാർട്ടുമന്റിൽ ഇങ്ങനെയും ചിലരുണ്ട്‌.

മധുകുമാർ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ മനോജെത്തി.യൂനിഫോമിൽ തന്നെ.അടുത്തു നടന്ന ദൗർഭാഗ്യകരങ്ങളായ സംഭവങ്ങളെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തെക്കുറിച്ചും ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകളുടെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

സാധാരണക്കാരിൽ സാധാരണക്കാരനെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാവി മുണ്ടുകാരൻ‍,ശ്രീ.ബാലകൃഷ്ണൻ സദസ്സിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയും നാവായി.വാക്കുകൾ തിളക്കവും മൂര്‍ച്ചയുമുള്ള മുത്തുകളായി ചിതറിയപ്പോൾ ആ പഴയ സി.പി.എം.ഏരിയാ കമ്മറ്റി മെംബറെ അഭിനന്ദിക്കാൻ തോന്നി. പഴയ സമൂഹത്തിന്റെ വിവാഹം തുടങ്ങിയ ആഘോഷങ്ങളിലെ കൂട്ടായ്മകൾ അന്യം നിന്നുപോവുമ്പോൾ ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകൾ ആവശ്യമാണെന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.ഒന്നുകൂടി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.ഇത്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രയയപ്പ്‌ പരിപാടിയായി മാറുന്നു എന്ന്.അദ്ദേഹം ആ പ്രദേശത്തു നിന്നും താമസം മാറുകയാണ്‌.


ഓ....പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞില്ല.തീററയെപ്പറ്റി.വന്ന ഉടനെ ഒരു മിഠായി കിട്ടിയിരുന്നു.കുടൽ കുറേശ്ശെ കരിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.ഭക്ഷണം തയ്യാറായിട്ടുണ്ട്‌ എന്ന് ഇടക്കു പറയുന്നതു കേട്ടിരുന്നു.പക്ഷേ ഒരു കുഴപ്പം.പോയി വാങ്ങണം.തൊട്ടു പിറകിൽ തന്നെയാണുള്ളത്‌.എന്തായാലും ഏറെ അധ്വാനിക്കാതെ എന്റെ മുമ്പിലൊരു പ്ലേറ്റെത്തി .അനിയത്തി സഹായിച്ചതുകൊണ്ട്‌.അല്ലെങ്കിലും നീളമുള്ളൊരു നാക്ക്‌ സ്വന്തമായുള്ളപ്പോൾ എന്തിനു പേടിക്കണം.


ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു.ഓരോരുത്തരായി അരങ്ങൊഴിയാൻ തുടങ്ങി.എനിക്കു പോകാനുള്ള വാഹനം തയ്യാറായി നി‍ൽക്കുന്നു എന്നറിയിപ്പ് കിട്ടി.മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഇളകിയ മണ്ണിലൂടെ നടന്ന്‍ അതിനടുത്തെത്തണം.ചെറിയൊരു പേടി മനസ്സിൽ‍.പക്ഷേ,മനോജിന്റെ ബലിഷ്ഠ കരങ്ങൾ തുണയായെത്തി.വണ്ടിയിലേക്കാനയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പോലീസ്‌ സഹായിക്കുന്ന ഫോട്ടൊ എടുക്കാമോ എന്നു ഷിനുവിനോട്‌ ചോദിച്ചു.


ഉഡുപ്പിയിലെ കോവിലിൽ വെച്ച്‌ ചന്ദനം തൊടുവിച്ച കൈവിരലുകളുടെ കുളിർമയും സാന്ത്വനവും വീണ്ടും അറിയുന്നതു പോല...

ആഘോഷിക്കാനൊരു വനിതാദിനം കൂടി.

അന്വേഷിച്ചു നോക്കിയാലറിയാം.എത്ര പെൺകുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ഇന്ന് പുരുഷന്റെ ആഘോഷത്തിന്‌ ഇരയായി എന്ന്.എത്രപേരുടെ ജീവനെടുത്തു എന്ന്.എത്ര പേർ ജീവനൊടുക്കേണ്ടി വന്നു എന്ന്.എത്ര കൊച്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്ന്.പഠനസ്ഥലത്തും ജോലിസ്ഥലത്തും വാഹനത്തിലും മറ്റു പൊതു സ്ഥലങ്ങളിലും എന്നു വേണ്ട സ്വന്തം വീട്ടിലും ആഭാസം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും നോട്ടങ്ങളും കൈയേറ്റങ്ങളും അവൾക്കു നേരെ ഉണ്ടായി എന്ന്.എന്നിട്ടും നാമാഘോഷിക്കുന്നു ഒരു വനിതാദിനം. സ്ത്രീ മകളും കാമുകിയും ഭാര്യയും അമ്മയും സഹോദരിയും സുഹൃത്തും എല്ലാമാണ്‌.പുരുഷന്റെ എല്ലാമെല്ലാമാണ്‌.അവന്‌ സ്നേഹവും സന്തോഷവും നൽകുന്നവളാണ്‌.എന്നിട്ടും അവളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന പുരുഷൻ ചെയ്യുന്നത്‌ ഇരിക്കുന്ന കൊമ്പ്‌ മുറിക്കലല്ലേ? സ്വന്തം സന്തോഷം തല്ലിക്കെടുത്തുകയല്ലേ അവൻ ചെയ്യുന്നത്‌?
മാനസിക വൈകല്യമുള്ള ഏതാനും ചിലർ ചെയ്യുന്നതല്ല ഇത്‌.സമൂഹത്തിലെ തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതു ശതമാനത്തിനും വൈകല്യമുണ്ട്‌ എന്നു പറയേണ്ടി വരും.പലർക്കും സഹോദരിയായോ,അമ്മയായോ,മകളായോ സ്ത്രീയെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.ഒരു പെണ്ണിനു വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഒരു സുഹൃത്തായി മാറാൻ എത്ര പുരുഷന്മാർക്കു കഴിയും? അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവൾ ഒരു ഇര മാത്രം. സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും അവൾക്കിന്നൊരു പേടി സ്വപ്നമാണ്‌.
ഇവിടെ തുല്യ അവസരത്തിനും അവകാശത്തിനും വേണ്ടിയല്ല അവൾ സമരം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നത്‌.സ്വന്തം ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും നടക്കുന്ന കൈയേറ്റത്തിനെതിരെയാണ്‌.മറ്റത്‌ അതിനു ശേഷം വരുന്ന കാര്യമാണ്‌.ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രായത്തിനു മുമ്പു തന്നെ കൈയേറ്റത്തിനിരയായ പെൺകുട്ടി എങ്ങനെയാണ്‌ സ്വാഭാവിക ജീവിതം നയിക്കുക? എങ്ങനെയാണ്‌ അവൾ അവകാശത്തിനു വേണ്ടി പോരാടുക?അച്ഛൻ,ബന്ധു, അധ്യാപകൻ ഇവരെ ഇന്ന് പെൺകുട്ടിക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാമോ? ഇവരിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ അവൾ എവിടെയാണ്‌ ഒളിക്കേണ്ടത്‌?
തലമുറകൾ ആരോഗ്യത്തോടെ നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ സ്ത്രീയെ രക്ഷിച്ചേ തീരൂ.എത്ര വനിതാ ദിനങ്ങൾ ആഘോഷിച്ചാലും അതിനൊരു രക്ഷകൻ അവതരിക്കും എന്നെനിക്കു വിശ്വാസമില്ല.അവൾ തന്നത്താൻ രക്ഷപ്പെടണം.ജന്മസിദ്ധമായ സ്നേഹമാണ്‌ സ്ത്രീയുടെ ദൗർബ്ബല്യം.സ്നേഹം കാരണം അവൾ എല്ലാം സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കും.പറ്റില്ല എന്നു പറയാനാണ്‌ അവൾ ആദ്യം പഠിക്കേണ്ടത്‌.കണ്ണീരു കൊണ്ടു നേടാൻ ശ്രമിക്കാതെ ശക്തി കൊണ്ട്‌ നേടണം.വിജയം അത്തരക്കാർക്കു മാത്രമുള്ളതാണെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

കൈകേയി

ഇവള്‍ കൈകേയി.
ചരിത്ര പുസ്തകത്തില്‍
കരി പിടിച്ചു കിടന്നവള്‍ .
ചരിത്രകാരന്മാര്‍ പക പൂണ്ട് ഘോഷിച്ചു.
‘പ്രിയരാമനെ കാട്ടിലയച്ചവള്‍ '
വൃദ്ധപതിയുടെ കാമാഗ്നിയില്‍
മോഹങ്ങള്‍ പടം പൊഴിച്ച്;
ശ്ലീലാശ്ലീലങ്ങള്‍ മറന്ന്;
താരുണ്യം ഹോമിച്ചതുമിവള്‍ .
മനസ്സിന്‍
മൃദുമെത്തയിലന്ത:പുരത്തില്‍
മയങ്ങും സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് 
രാക്ഷസ ഭൂമികയും
യുദ്ധക്കളങ്ങളും
മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളായി.
സ്നിഗ്ദ്ധമലരിനെ
വജ്രമാക്കും രസതന്ത്രമിത്.
ത്രേതായുഗത്തിന്‍ 
പ്രേമ സങ്കല്‍പത്തില്‍
വരമേകാനൊരുമാത്രയെങ്കി-
ലതു മറക്കാനര മാത്ര..!
രഘുവംശത്തിന്‍
മഹനീയ മാതൃകയില്‍
ചരിത്രം മിഴിപൂട്ടിയുറക്കം നടിച്ചു.
രാജനീതിക്കു നവഭാഷ്യം തീർത്തത്
ഗുരുവും മന്ത്രിയുമരചനുമൊപ്പം.
മൂടിവെക്കാനപ്രിയസത്യങ്ങളേറെ
എന്നാലുമിവള്‍ കുലട.
അന്ത:പുരത്തിലമര്‍ത്തും മൃദുസ്വനം
രാജാങ്കണത്തിലാസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ..!
ഘോരമീയപരാധമിനി ശിക്ഷ.
അമ്പുകളെയ്യാമിവള്‍ തന്‍ 
നേര്‍ക്കാവനാഴി ശൂന്യമാം വരെ.
കലിയുഗമെങ്കിലുമമ്പെടുക്കാം
തൊടുക്കാം ഞാണില്‍ .
വാത്സല്യത്തിന്നമൃതു ചുരത്തും
മാറില്‍ ചുടുചോരയൊഴുക്കിത്തുള്ളും
പുത്രസ്നേഹം വാഴ്ത്തുക നാമിനി.
പ്രണയമധു നുകരും നാവാല്‍
കടുവിഷമെയ്യും പ്രിയനും വാഴ്ക.
രാജരഥത്തിനു ചക്രമുരുളാന്‍
കൈവിരലിട്ടൊരു സിംഹിണി.
നിന്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടും വഴികളിലൂടെ
ചരിത്രരഥമുരുണ്ടുരുണ്ട്
അടവികളാഴികള്‍ താണ്ടി
കണ്ണീർക്കടലില്‍ മുങ്ങി.

നരഭോജികൾ

ആയുധങ്ങൾ.
തുളച്ചു കയറുന്നവ.
തകർത്തു കളയുന്നവ.
കരിച്ചു കളയുന്നവ.
പരീക്ഷിക്കാൻ
ശരീരങ്ങളേതും .
മകനോ മകളോ...
അമ്മയോ അച്ഛനോ....
ആരായാലെന്ത്!
നക്ഷത്രക്കണ്ണുകളിൽ
മിന്നിത്തെളിയും
ഇണയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ
മായ്ക്കാം.
എവിടെ നിന്ന്?
എങ്ങോട്ട്?
ചോദ്യങ്ങൾ വേണ്ട.
ശത്രുവാണ്.
വിശ്വാസങ്ങളുടെ ശത്രു.
അവന്റെ വിശ്വാസം
പാറ  പോലുറച്ച
എന്റെ വിശ്വാസമല്ല.
ശത്രുവിനൊരിളവ്.
ആയുധത്തിൻ
മുന്നിലാദ്യമെത്തുന്നവൻ
 ശത്രുവിലൊന്നാമന്‍
പിന്നിലെത്രയുമാകാം.
ഒന്ന്,രണ്ട്,മൂന്ന്,...ആയിരങ്ങൾ,
പിന്നെ ലക്ഷങ്ങൾ.
ആയുധത്തിൻ റിമോട്ടിൽ
വിരൽത്തുമ്പുകൾ
പതുക്കെയമർന്ന്;
ചിതറിത്തെറിച്ച്;
രസനേന്ദ്രിയങ്ങൾ
ചുടുചോര നുണഞ്ഞ്;
കരിയും മാംസത്തിൽ
ഭുബുക്ഷുക്കളായ്..
നരഭോജികളായ്....
ശത്രുവാരായാലും മതി.

പറന്നു പോയ പകൽപക്ഷി

ശാന്തമീ രാത്രിയിൽ.
ഒരു കുഞ്ഞു നൊമ്പരം
കുടി പാർക്കുമെൻ നെഞ്ചിൽ.
എസ്.എം.എസായൊരു
പദനിസ്വനം.
'സൂര്യ കിരീടം വീണുടഞ്ഞൂ'.
ഒരു രാത്രി കൂടി
വിട വാങ്ങും മുമ്പേ.
കളഭവും മനസ്സും വാങ്ങി
പറന്നു പോയ്
പകൽപക്ഷി.
കെട്ടു പോയൊരു
പൊൻവിളക്കിൻ
തിരിനാളം ജ്വലിപ്പിക്കാൻ.
കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നമ്മ
മഴക്കാറുകൾ.
ആകാശ ദീപങ്ങൾ
സാക്ഷിയായ്
വരമഞ്ഞളാടുന്ന
രാവിന്റെ മാറിലുറങ്ങീ
മഞ്ഞുതുള്ളി.
കണ്ടുകണ്ടു
കൊതി തീരാതെ.
ചിരിമണിച്ചിലമ്പൊലി
കേൾക്കാതെ.
പേരറിയാത്തൊരു
നൊമ്പരമേറ്റു
പാടിയൊരു മറുകിളി
ഇവിടെയുറങ്ങാതെ..

തട്ടിപ്പറിക്കാതെൻ പ്രാണനുമായ്…

'243എവിടെടാ.ചാടിപ്പോയോ നായിന്റെ മോൻ'. വാർഡറുടെ ശബ്ദം.

ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റു.നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല.മുമ്പിലെത്തിയില്ലെങ്കിൽ കുഴപ്പമാണ്.അടി ഉറപ്പാണ്.തനിക്ക് മാത്രമല്ല.അച്ഛനും.
പാവം അച്ഛൻ.തന്റെ നേരെ നോക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നതുപോലെ.കുറ്റബോധമുണ്ട്.
തന്നെക്കുറിച്ച്.അനിയന്മാരെക്കുറിച്ച്. എന്തൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. പുറത്ത് പറഞ്ഞയച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കണം.വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരാക്കണം.
തനിക്ക് കിട്ടാത്തത് മക്കൾക്ക് കിട്ടണം..
അമ്മ അപ്പോൾ കളിയാക്കും.'ഓ..മക്കളെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിച്ച് തുക്കിടി സായിപ്പാക്കി ഓരോ മദാമ്മേനേം പൊടോറി കയ്ച്ച് കൊട്ക്ക്.'
'ഫ.. നിൻകെന്തറിയാം.ബേണ്ടിക്ക് ഞാനതും ചെയ്യും.നിൻകറീല്ല ഈ കുഞ്ഞിരാമന.'
അച്ഛന് ദേഷ്യം വന്നാ കണ്ണു കാണില്ല.
കിട്ടിയതെടുത്ത് അമ്മേന മാട്ടും.തടസ്സം പിടിച്ചാൽ തങ്ങൾക്കും കിട്ടും.അമ്മയാണെങ്കിലോ തരിമ്പും
വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.അടി കിട്ട്യാലും അടങ്ങില്ല.
പിന്നെ പ്രതാപം പറച്ചിലാണ്.തറവാട്ടു മഹിമയും ആങ്ങളാറ മഹത്ത്വവും
'ഞാനീ കേക്കമ്മുറീല് ബെരണ്ടോളല്ല.'
അച്ഛൻ കൈകടഞ്ഞിറ്റ് മതിയാക്കി പോക്വേള്ളു.
എന്നാലും അമ്മയുടെ ബുദ്ധിയിലും കഴിവിലും അച്ഛന് മതിപ്പാണ്.അമ്പ്വേട്ടനോട് ഒരിക്കൽ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
'ഓള് പടിച്ചോളാണ്.നിന്റോളപ്പോലെ ഹരിശ്രീ അറിയാതോളല്ല.'
അമ്പ്വേട്ടൻ ചിരിക്ക്വേള്ളൂ.അല്ലെങ്കിലും ഓർക്കച്ഛനെ പേടിയാണ്. തല്ലാനും കൊല്ലാന്വൊന്നും ഓർക്കാവൂലപ്പാ
അമ്പ്വേട്ടൻ അച്ഛന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങായിയാണ്.കാലിപൂട്ടാനും വരമ്പ് വെക്കാനും കാലികളെ മേയ്ക്കാനും ഒക്കെ ഓറ് തന്നെ വേണം.അങ്ങാടീല് കൂട്ടുപോകുന്നതും അമ്പ്വേട്ടൻ തന്നെ.
കണ്ടത്തിന്നും പറമ്പിന്നും കേറിയാല് അമ്മയുടെ കൈയാളായി നടക്കും.
"കുഞ്ഞമ്പ്വോ ഒരു തേങ്ങ ഉരിച്ചു താ.ഉപ്പും പറങ്കീം തീർന്ന്വല്ലാ.ഒന്നു പീട്യേ പോണം.ഈട്യൊരാള് ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും ഒക്കും.എപ്പോം കൂട്ടോം കുറീയായിറ്റ് നടക്കാനേ നേരൂള്ളൂ."
അച്ഛന്റെ പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങളോടുള്ള നേരിയ പ്രതിഷേധപ്രകടനം.എതിർത്തതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് അമ്മക്ക് നന്നായറിയാം.നാലാളറിയുന്നതും നേതാവാകുന്നതും അമ്മക്കിഷ്ടമുള്ള കാര്യം തന്നെ.
അമ്മയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് പക്ഷേ ഇതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല.ബ്രിട്ടീഷുകാരെയും പ്രമാണിമാരെയും എതിർക്കുന്നത് നല്ലതിനല്ല എന്നാണവരുടെ അഭിപ്രായം.അതൊന്നും അച്ഛൻ കൂട്ടാക്കാറില്ല.അച്ഛനു മാത്രമല്ല അമ്മാവന്മാരുടെ ഹുങ്ക് തനിക്കുമത്ര പിടിക്കുന്നില്ല.അമ്മയുടെ തറവാട്ടിൽ പോയാൽ അച്ഛനെ കുറ്റം പറയാനേ അവർക്കു നേരമുള്ളൂ.എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിപ്പോയാൽ അച്ഛന്റെ മോനല്ലേന്നും.
മാധവിയെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴാ പ്രയാസം.അമ്മാവന്റെ മോളായിപ്പോയതു മാത്രാ അവളുടെ കുറ്റം.അമ്മയ്ക്കും അവളെ ഇഷ്ടമാണ്. മുമ്പേ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചതാണെങ്കിലും വല്യമ്മോൻ ഏതു നിമിഷവും കാലു മാറാം.തന്റെ പഠനം മുടങ്ങിയതു തന്നെ അവൾക്കു വേണ്ടിയാ.പഠിക്കാൻ പുറത്തു പോയാൽ വല്യമ്മോൻ അവളെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.അവളില്ലെങ്കിൽ പിന്നാർക്കു വേണം പഠിപ്പും പത്രാസും.
പയ്യാവൂരുത്സവത്തിന് വാങ്ങിയ ചുവന്ന വള കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അതിനുമുമ്പേ.....
ഓർക്കുമ്പോൾ നടുക്കം വിട്ടുമാറുന്നില്ല. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാം തലകീഴായി മറിഞ്ഞത്.
അച്ഛനു ചിലപ്പോൾ രാത്രികളിൽ പാർട്ടി മീറ്റിംഗുകളിൽ പങ്കെടുക്കേണ്ടി വരും.അപ്പോൾ മ്മ അച്ഛൻ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും കൂടെ പറഞ്ഞു വിടും."തണ്ടും തടീംള്ള ബാല്യക്കാരൻ മോനുണ്ടായിറ്റ് നിങ്ങളെന്തിനാ നട്ടപ്പാതിരക്ക് ഒറ്റക്ക് നടക്ക്ന്ന്.പോട് മോനേ."
അമ്മ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അപ്പീലില്ല. കൊണ്ടുപോയാലും അച്ഛൻ യോഗത്തിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കാറില്ല.നിരോധിച്ച പാർട്ടിയല്ലേ. തനിക്കെന്തങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ കുടുംബം നോക്കേണ്ടവനാണ്.
പക്ഷേ,എത്ര കരുതലെടുത്തിട്ടെന്താ?വരാനുള്ളത് വഴിയിൽ തങ്ങിയില്ലല്ലോ.
ജന്മിയുടെ അക്രമം കൂടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.നാട്ടുകാരുടെ ദുരിതവും.
കർഷകസംഘം പ്രവർത്തകർക്ക് ഇടപെട്ടേ മതിയാവൂ എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങി.
അന്നം തരുന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും അടിച്ചിറക്കിയപ്പോൾ സഹനത്തിന്റെ അതിർ വരമ്പുകൾ കുത്തിയൊലിച്ചുപോയി.പിന്നെ നടന്നതെല്ലാം ഒരു ദുസ്വപ്നം.
അന്നും പതിവുപോലെ അച്ഛന്റെ കൂടെ
പോയതാണ്.തന്നെ പുറത്തിരുത്തി അച്ഛൻ ഉള്ളിലേക്കു കയറിപ്പോയി.ഏറെ സമയം കഴിഞ്ഞില്ല.കോരേട്ടനുണ്ട് ഓടിക്കിതച്ചു വരുന്നു.
അണച്ചുകൊണ്ട് ഓറ് ചോദിച്ചു."അച്ഛനോട്ത്തൂ?"
"ഉള്ളിലുണ്ട്.എന്താ കാര്യം?"
ഒന്നും മിണ്ടാതെ കോരേട്ടൻ ഉള്ളിലേക്കു കയറിപ്പോയി.എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്.
പെട്ടെന്ന് അച്ഛനേയും കൂട്ടി ഇറങ്ങി വന്നു.
അച്ഛൻ പറഞ്ഞു."നമ്മക്കിപ്പോ വീട്ടിൽ പോണ്ട."
"അച്ഛാ,അമ്മ.."
"മോൻ അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്. അമ്മയെ നോക്കാനാളുണ്ട്."കോരേട്ടൻ.
പിന്നെയാണറിഞ്ഞത്.ജന്മിയുടെ ഒറ്റുകാരനെ ആരോ തല്ലിക്കൊന്നു.അച്ഛന്റെ തലയിലാണ് കുറ്റം ചാർത്തിയിരിക്കുന്നത്.
മകനേയും പ്രതിയാക്കിയേക്കാമെന്ന അച്ഛന്റെ സംശയം ശരിയായിരുന്നു.അപ്പോൾ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ ശവം പോലും ബാക്കി വെക്കില്ല.
എന്തൊക്കെ അനുഭവിച്ചു!
ഓട്ടം.ജീവനു വേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടം.മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട നിമിഷങ്ങളെത്ര!
പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആശ്വാസമാണു തോന്നിയത്.വയ്യ ഇനി ഓടാനൊട്ടും.തമ്മിൽ ഭേദം മരണമാണ്.
അമ്മയെ ഓർമ വരുമ്പോൾ കരച്ചിൽ വരും. വേട്ടയാടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ കുട്ടിത്തം മാറിയിരുന്നില്ല. ബാലസംഘത്തിലെ കുറച്ചു മുതിർന്ന കുട്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ലേ താൻ.തന്നെ എങ്ങനെ പ്രതിയാക്കി? എല്ലാം അച്ഛനെ തകർക്കാൻ.അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരുന്നാൽ അപകടമാണെന്നയാൾക്കറിയാം. അച്ഛൻ അയാളുടെ താന്തോന്നിത്തത്തിന്റെ തായ്വേരറുക്കും.
തെളിവും സാക്ഷിയും എല്ലാം അയാൾ പറയുന്നത്.
വിധി കേട്ട് ഞെട്ടി.
ജീവപര്യന്തവും ചേർത്ത് 39 വർഷം കഠിന തടവ്.
വിശ്വസിക്കാനായില്ല.എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
‘ഞാനാരേയും കൊന്നിട്ടില്ല’. അലറി വിളിക്കാൻ തോന്നി.
ഈ നരകത്തിൽ 39 കൊല്ലം...അമ്മയെ കാണാതെ..ഇനി കാണാൻ പറ്റ്വോ...കരച്ചിൽ മുട്ടി വരുന്നു.
കൊണ്ടിട്ടത് ഒരു മഹാനരകത്തിൽ.പീഡനമുറകളിൽ പരീക്ഷണം നടത്തുന്ന വാർഡർമാർ.
ഗോതമ്പുണ്ടയും നാറുന്ന ചാക്കരിച്ചോറും.ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഛർദ്ദിക്കാൻ വരും.അമ്മ വെക്കുന്ന കഴമ അരിയുടെ കഞ്ഞിയും വെള്ളരിക്ക ഓലനും.അമ്മ തൊട്ടതിനെല്ലാം അമൃതിന്റെ സ്വാദാണ്.
ചോറിൽ വെറുതെ വിരലിട്ടിളക്കി.കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല.
ബൂട്സിന്റെ പടപട ശബ്ദം.വിസിലിന്റെയും.ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
’ദാമോദരേട്ടനെ അപ്പുക്കുട്ടൻ വാർഡർ തല്ലിക്കൊല്ലാറാക്കി’.
കിണ്ണം താഴെ വെച്ച് താഴത്തെ ബ്ലോക്കിലേക്ക് ഓടി.അച്ഛൻ...അച്ഛനവിടെ കാണും.
ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ കയറിയെന്നോർമയില്ല.വാർഡർമാർ തുരുതുരാ ലാത്തി കൊണ്ടടിക്കുന്നു.കൈയിൽ കിട്ടിയതെല്ലാമെടുത്ത് തടവുകാരും.
സൂപ്രണ്ടിന്റെ ഫയർ എന്ന അലർച്ച.കാതു തുളച്ച് വെടിയൊച്ച.
'അയ്യോ,എന്റെ കാല് അമ്മേ...'
കണ്ണിൽ ഇരുട്ട്..
ശ്വാസം മുട്ടുന്നു.തലയിലാരോ കൂടം കൊണ്ടടിക്കുന്നു.കണ്ണു തുറക്കാനാവുന്നില്ല.കേട്ടു.'ബോധം വന്നു'.
നെറ്റിയിൽ തണുത്ത വിരൽ സ്പർശം.
അച്ഛനാണോ?അല്ല.ഞാനെവിടെയാണ്?
പതുക്കെ ഓർമ വന്നു.കാലു പൊക്കാൻ നോക്കി.ആവുന്നില്ല. വേദന.. സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.
‘അച്ഛാ...
അച്ഛനെവിടെ?’
ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലല്ലോ.
എഴുന്നേൽക്കാനാഞ്ഞ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
'അച്ഛാ'
ഒരു കൈ താങ്ങി.കണ്ണേട്ടൻ.മുഖത്തു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു 'മോൻ കിടക്ക്'
'അച്ഛനെ കാണണം ഇപ്പൊ'.
'ആ...അച്ഛൻ വരും.മിണ്ടാതെ കിടക്ക്.'ലാത്തിയുടെ അറ്റം ദേഹത്തു കൊണ്ടപ്പോൾ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.
'22 പേർ മരിച്ചു പോലും'
'ആരൊക്കെ'
'കൃത്യമായറിയില്ല.നോക്കട്ടെ.’
പോലീസുകാരാണ്.പത്രം തുറന്ന് ഉറക്കെ വായിക്കുകയാണ്.
അച്ഛന്റെ പേരുണ്ടോ.ഇല്ല.ഉണ്ടാവില്ല.
പേരുകൾ ഒന്നൊന്നായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
അച്ഛൻ..അച്ഛനല്ലേ അത്.
'ഇല്ല. അച്ഛനെ ഇനി കാണില്ല. '.
അച്ഛൻ പോയി. ഒറ്റക്കാക്കിയിട്ട്.
അമ്മേ..കാണുന്നില്ലല്ലോ ഒന്നും.
ഇരുട്ടാണല്ലോ മുമ്പിൽ.






(കഥ വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചപ്പോൾ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കുഴിയിൽ താഴ്ന്ന് കാഴ്ച്ച മങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീരിന്റെ മുമ്പിൽ ഞാനീ കഥ സമർപ്പിക്കുന്നു.)