Monday, January 12, 2015

ഒരിക്കലുമുണങ്ങാത്ത ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’

തസ്ലീമ നസ്രിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ആദ്യമായി കേള്‍ക്കു ന്നത് അവരുടെ ലജ്ജ എന്ന നോവലുയര്‍ത്തിയ വിവാദങ്ങൾ കത്തിപ്പടരുമ്പോഴാണ്. ബംഗ്ലാദേശിലെ മതമൌലികവാദികൾ അവര്‍ക്കെതിരെ ഫത്‌വ പുറപ്പെടുവിച്ചതും മരണശിക്ഷ വിധിച്ചതും, അവര്‍ക്ക് പിറന്നനാട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോകേണ്ടി വന്നതും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയറിഞ്ഞു. അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളൊന്നും വായിക്കാതെ തന്നെ ആ സമയത്ത് എന്റെ അനുഭാവം മുഴുവൻ തസ്ലീമ നസ്രിൻ എന്ന ഇരയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു.
1992ഡിസംബർ 6ന് ഹിന്ദു തീവ്രവാദികൾ ബാബ്റി മസ്ജിദ് തകര്‍ത്തപ്പോൾ ബംഗ്ലാദേ ശിലെ ഹിന്ദു കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ്‌ ഓടിപ്പോകേണ്ടി വന്നു എന്നറിഞ്ഞിരു ന്നെങ്കിലും അതിന്റെ തീവ്രത വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ‘ലജ്ജ’ വായിച്ചപ്പോഴാണ് പൂര്‍ണ്ണ മായി ഉള്‍ക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞത്. എഴുത്തുകാരിയുടെ മതനിരപേക്ഷവും സാര്‍വ ലൌകികവുമായ കാഴ്ചപ്പാടും ഇരകള്‍ക്കുവവേണ്ടി നിലകൊണ്ട് മതമൌലികവാദി കളുടെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും അക്രമങ്ങളോടുള്ള സന്ധിയില്ലാ സമരവും ‘ലജ്ജ’യെ മഹത്തരമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ തസ്ലീമയോട് ഏറെ അടുപ്പിച്ചത് അവരുടെ ആത്മകഥയാണ്. ആത്മകഥയുടെ മൂന്നാം ഭാഗം വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് പറക്കാൻ കഴിയുന്ന അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ അസൂയപ്പെട്ടു. കടുത്ത അനുഭവങ്ങൾ നീന്തിക്കടന്ന് അവർ നേടിയെടുത്തതാണ് ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അസൂയയുടെ സ്ഥാനം ആരാധന കൈയടക്കി.
എന്നാൽ എന്റെ അനുഭവങ്ങളെ വായനയുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കിയത് അവരുടെ ആത്മകഥയുടെ രണ്ടാംഭാഗമായ ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’ ആണ്. അങ്ങ കലെ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ജീവിക്കുന്ന,മറ്റൊരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന,മറ്റൊരു മതവിശ്വാസ ത്തിൽ വളര്‍ത്തപ്പെട്ട പെണ്‍കുുട്ടിക്ക് എങ്ങനെയാണ് എന്റെ നേരനുഭവങ്ങളും വികാര വിചാരങ്ങളുമുണ്ടായതെന്ന അതിശയത്തോടെയാണ് ഞാനാ പുസ്തകം വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്.
തസ്ലീമയുടെ ആത്മകഥ ലോകത്തെ മൊത്തം സ്ത്രീകളുടെ കഥയായി മാറുന്നത് സ്ത്രീ ഇന്നും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അവഗണനയും അപമാനവീകരണവും അതിൽ തുടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്. പെണ്‍കുട്ടിയായി പിറക്കുക എന്നതുതന്നെ അപമാനകരമായി കണക്കാക്കുന്ന, വളരെ അപകടകരമായ സാഹചര്യത്തിലേക്കാണ് ലോകത്തിലെ ഓരോ പെണ്‍കുട്ടിയും പിറന്നുവീഴുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ പിറവി ആഘോഷി ക്കേണ്ട ഒന്നല്ലാതായിത്തീരുനു.
ഒരു ക്രിസ്മസ് ദിനമാണ് ഔദ്യോഗികമായി എന്റെ പിറന്നാൾ. എന്നാൽ അതിനു മെത്രയോ മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പുതന്നെ ഞാനീ ഭൂമിയിലെത്തിയിരുന്നു. സ്കൂളിൽ ചേര്‍ക്കു മ്പോൾ അച്ഛന്റെ നാവിൽ വന്നൊരു ദിവസം ഞാൻ പിറന്ന നാളായി. ഇന്ന് ആ ദിനം അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുകയാണ്. ദിവസം ഓര്‍മ്മയുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോൾ വര്‍ഷം ഓര്‍ക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെ ബംഗ്ലാദേശിലെ തസ്ലീമ എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും കടന്നുപോകു ന്നുണ്ട്. ‘ജനിച്ചവര്‍ഷം എന്ന ഒരു നിസ്സാരകാര്യത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്നത് എല്ലാവര്‍ക്കും നിരാശയുണ്ടാക്കി.’ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ജനിക്കുക എന്നത് നിസ്സാരമായി കാണുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പരിച്ഛേദമായ കുടുംബം അവൾ ജനിച്ച വര്‍ഷം അവളുടെ വയസ്സും നിസ്സാരമായി കണ്ടതിൽ അത്ഭുതമില്ല. പിതാവ് അവളുടെ വയസ്സിന്റെ കണക്ക് സൂക്ഷിച്ചില്ല. സഹോദരന്മാരുടെ അടുത്തായി തന്റെ ജനനത്തീയതി ഇല്ല എന്നതിന്റെ നിരാശ അവളെ എപ്പോഴും വലയംചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. ‘എന്നുമെന്നും വാഴപോലെ വളരുമ്പോൾ’ അമ്മയുടെ കണക്കിൽ അവളുടെ പ്രായം ഏഴോ,പതിനൊന്നോ ആകാം. അമ്മയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മകളുടെ പ്രായം ശരീരത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച മാത്രമാണ്. എന്റെ അമ്മയും അങ്ങനെയാണല്ലോ എന്നെ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. എന്റെ ശരീരം പെട്ടെന്ന്‍ വളര്‍ന്നു പോയി എന്നത് അമ്മയെ അലട്ടിയിരുന്ന വലിയൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. ശരീരം വലുതാകുമ്പോൾ അച്ഛന് ദേഷ്യം വരുമോ എന്ന്‍ തസ്ലീമ ഭയപ്പെട്ടതുപോലെ ചെറുപ്പകാലത്ത് ഞാനും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നെ ഒളിപ്പിക്കാനാവാതെ ഞാനും കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നു. മകളുടെ പിറവി, പ്രായം,വളര്‍ച്ച എന്നിവയെല്ലാം ദേശഭേദമെന്യേ മാതാ പിതാക്കളെ അലട്ടുന്നവയാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
കര്‍ക്കശക്കാരനായ ഡോക്ടർ റജോബ് അലിയുടെ മകള്‍ക്ക് ഭാവനയും കവിതയും പ്രണ യവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞു മത്സരിക്കുന്ന കൌമാരത്തിൽ ജീവിതം പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ പാറി പ്പറക്കാനുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷെ, അവളുടെ നൈസര്‍ഗികമായ ചോദനകളെയൊന്നും പിതാവിന് ഉള്‍ക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിതാവ് എത്രമേൽ അടിച്ചമര്‍ത്താൻ ശ്രമിക്കു മ്പോഴും സര്‍വസീമകളെയും ലംഘിച്ച് അത് അനന്തവിഹായസ്സിലേക്കുയരുകയാണ്.
രുദ്രനെന്ന പുരുഷന്റെ പ്രണയത്തിലലിഞ്ഞ് അവന്റെ കറുത്ത ഭൂതകാലമറിയാതെ ചതി യില്‍പ്പെട്ടിട്ടും അവന്റെ എത്ര വലിയ തെറ്റും,അവന്റെ വ്യഭിചാരം പോലും പൊറുക്കാൻ കഴിയുന്നവൾ. ഒരു സാധാരണ പെണ്‍കുട്ടിയായി കമിതാവിനെ അന്ധമായി പ്രണയി ക്കുന്നവൾ. അവളെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. അവളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സര്‍വം സഹയായി പുരുഷന്റെ ഏത് കൊള്ളരുതായ്മയെയും പൊറുക്കാനും മറക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു പെണ്ണ് ഏതൊക്കെയോ ഘട്ടങ്ങളിൽ എന്റെ ഉള്ളിലും ഉയിര്‍ക്കൊണ്ടിരുന്നല്ലോ എന്ന്‍ ദുസ്സഹമായ വേദനയോടെ, നാണക്കേടോടെ ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
പുരുഷന്റെ പഞ്ചാരവാക്കുകളിൽ മയങ്ങി ഒരു മണ്ടിപ്പെണ്ണിനെപ്പോലെ പലവട്ടം അപകട ത്തില്‍നിന്നും അപകടത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടിയ അനുഭവങ്ങളെ ഒട്ടും മായം കലര്‍ത്താ തെ, വായനക്കാർ എന്തുകരുതുമെന്നോര്‍ക്കാതെ തുറന്നെഴുതുമ്പോൾ പ്രകടിപ്പിച്ച ആത്മാര്‍ത്ഥതയും സത്യസന്ധതയും സര്‍വോപരി ധീരതയും അനന്യസാധാരണമാണ്. ഈ ധീരത തന്നെയാണ് ബംഗ്ലാദേശില്‍നിന്നും അവരെ പലായനം ചെയ്യിച്ചതും. പലപ്പോഴും ഈ തുറന്നെഴുത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെയായിരുന്നു. അതിനു കാരണം സമൂഹം പെണ്ണിനുവേണ്ടി തയ്യാറാക്കിയ സദാചാരസംഹിതയെ അവർ അംഗീ കരിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. പെണ്ണിനു മാത്രമായി അശ്ലീലമെന്നു വിധിച്ചവയൊന്നും അങ്ങ നെയല്ലെന്നും അവ പെണ്ണിനും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നും തസ്ലീമ നസ്രിൻ അവരുടെ ജീവിതംകൊണ്ടും എഴുത്തുകൊണ്ടും തെളിയിച്ചു. സ്ത്രീയോട് പുരുഷനും സമൂഹവും കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അപമര്യാദകളോട് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് അവർ കലഹിക്കുകയാണ്.
‘സ്വന്തം ജീവിതത്തെ അന്യന് ഊന്നുവടിയാകാൻ വേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴി യുകയില്ല. രുദ്രനോട് എനിക്ക് സ്നേഹവും സഹതാപവുമുണ്ട്. പക്ഷെ,അതിനേക്കാൾ സ്നേഹവും സഹതാപവും എനിക്ക് എന്നോടുണ്ട് ‘ എന്ന്‍ വൈകിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പുരുഷൻ തീര്‍ക്കുന്ന ചങ്ങലകളില്‍നിന്നും സ്വതന്ത്രയാകുന്നവളെ എങ്ങനെ ഞാൻ ബഹു മാനിക്കാതിരിക്കും! സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും അസ്തിത്വവും നിലനിര്‍ത്തണമെന്ന ആഗ്രഹ ത്തോടെ വിവാഹമെന്ന ഫലിതത്തില്‍നിന്നും മോചനംനേടിയ തസ്ലീമ നസ്രിൻ പെണ്ണിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’ എന്ന കൃതി നല്‍കുന്ന അനുഭൂതി എന്റെയുള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടുമുയിര്‍ക്കുന്നു. പ്രൊഫ.എം.കെ.എൻ.പോറ്റി വിവര്‍ത്തനം ചെയ്ത് ഗ്രീൻ ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പുസ്തകം എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്തുവെക്കാൻ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

Wednesday, December 17, 2014

പിശാചുക്കള്‍ക്ക് മാപ്പില്ല

കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഈശ്വരന്റെ പ്രതിരൂപമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. വളരുന്തോറുമാണ് പിശാചുക്കളായി മാറുന്നത്. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത ലോകം നരകമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്താണ്! ഭൂമിയിൽ നരകം പണിയുന്ന പിശാചുക്കളുടെ തേര്‍വാഴ്ചയാണ് ഇന്നലെ പാകിസ്ഥാനിലെ പെഷവാറിൽ കണ്ടത്. പെഷവാറിലെ സൈനികസ്കൂളിൽ ക്ലാസുമുറികളിൽ കയറിയിറങ്ങി പിശാചുക്കൾ കുരുന്നുകളെ കുരുതികഴിച്ചു. രാവിലെ യൂനിഫോമിൽ സ്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട മകനെ വൈകുന്നേരമാവുമ്പോഴേക്കും ശവപ്പെട്ടിയിൽ കിടത്തേണ്ടിവന്ന പിതാവിന്റെ വേദന എന്റെ നെഞ്ചിൽ നീറ്റലായി അവശേഷിക്കുന്നു. കാരണം ആ കുഞ്ഞ് എന്റെയും കുഞ്ഞാണല്ലോ. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് അവിടെ കുരുതികഴിച്ചത്. അവിടെ വെടിയേറ്റ്‌ പിടഞ്ഞ നൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ടു പേരും എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. ഒരുകുഞ്ഞിനും പാല്‍ ചുരത്താത്ത എന്റെ മാറിടം അവര്ക്കു വേണ്ടി നോവുന്നു.
ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ കുരുതികഴിച്ച പിശാചുക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി എന്റെ മനസ്സിൽ ആയിരം വെടിയുണ്ടകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു. പിശാചുക്കളേ, ഏത് ജിഹാദിന്റെ പേരിലാണ് നിങ്ങളീ കൊടുംക്രൂരത ചെയ്തത്? അത് ഈ ലോകത്തുനിന്ന് നശിക്കട്ടെ. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും മാപ്പില്ല .

Friday, November 21, 2014

മനോരമ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലും

ദുബായ് യാത്രയില്‍ ബുര്‍ജ് ഖലീഫയുടെ മുകളില്‍ വെച്ചടുത്ത ഫോട്ടോയില്‍ അമ്മ,സഹോദരഭാര്യ, സഹോദരന്റെ മക്കള്‍ എന്നിവര്‍ക്കൊപ്പം.

Wednesday, November 12, 2014

ക്ഷണക്കത്ത്

2014 നവംബര്‍ 16ന് വൈകുന്നേരം 4മണിക്ക് കണ്ണൂര്‍ ജവഹര്‍ ലൈബ്രറിയില്‍വെച്ച് എന്റെ പുതിയ ബുക്ക് പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എല്ലാവരും ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കണം.


Wednesday, October 1, 2014

. ‘കയ്ച്ചിട്ട് ഇറക്കാനും മധുരിച്ചിട്ട് തുപ്പാനും വയ്യ.’.



വീട്ടിൽ സഹായിക്കാന്‍ വരുന്നയാൾ പണിമുടക്കിയപ്പോൾ അടുത്തുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ സഹായം തേടി. അവരുടെ നിര്‍ബ്ബന്ധം സഹിക്കാൻ കഴിയാതായപ്പോഴാണ് അവരുടെ ഔട്ട് ഹൌസിൽ താമസിക്കുന്ന തമിഴാംഗന ഒരുദിവസം പണിക്കു വന്നത്. അവൾ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ചൂടുള്ള വാര്‍ത്ത‍ ടെലിവിഷനിൽ തെളിഞ്ഞത്. ‘തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിതയെ അറസ്റ്റ്ചെയ്തു.’
“നിങ്ങളുടെ ജയാമ്മയെ അറസ്റ്റ്ചെയ്തല്ലോ.” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അടിച്ചുവാരൽ നിര്‍ത്തി ;ചൂലും കൈയിലേന്തി നിവര്‍ന്നു നിന്നു.
“അവാള് ഞങ്ങക്ക് നല്ലത്. ഭൂമി തന്നു. വീട് തന്നു. ടി.വി.തന്നു. മിക്സി തന്നു. എല്ലാരും കക്കും. പിന്നെ അവാള മാത്രം പിടിച്ചതെന്താ.”  മക്കളെ നാട്ടിലാക്കി അന്നം തേടി കേരളത്തിലെത്തിയ തമിഴത്തി യാതൊരു വികാരപ്രകടനവുമില്ലാതെയാണിത് പറഞ്ഞത്. കുറെക്കാലമായി കേരളത്തിൽ താമസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. തമിഴര്‍ക്ക് സഹജമായ വൈകാരികത ഒട്ടുമവൾ കാണിച്ചില്ല. ഭരിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുജനാഭിപ്രായത്തോടൊപ്പം മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിത ഏഴൈ തോഴിയാണെന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നല്‍കുകയും ചെയ്തു.
അഴിമതി നടത്തി സ്വത്ത് സമ്പാദിച്ചു എന്ന്‍ ആരോപണമുണ്ടായപ്പോൾ  ജയലളിതക്കൊപ്പം നില്‍ക്കാൻ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. അവര്‍ക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടണം എന്നും അന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം കോടതി ജയലളിതയെ ശിക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഉപ്പുതിന്നവർ വെള്ളം കുടിക്കട്ടെ എന്നാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. പക്ഷേ, തമിഴത്തിയുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ അല്‍പ്പം ചലിപ്പിച്ചു.
എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവർ പ്രഗത്ഭയായൊരു ഭരണാധികാരിയാണ്. ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ പ്രാപ്തയായൊരു വനിതയാണ്‌. ജനങ്ങളോടൊപ്പം നില്‍ക്കുന്ന ഭരണാധികാരിയാണ്. മുല്ലപ്പെരിയാർ പ്രശ്നത്തിലൊക്കെ നമ്മളത് അനുഭവിച്ചതാണല്ലോ.
ഇന്ത്യൻ പാര്‍ലമെന്റിലും നിയമസഭകളിലും പത്ത് ശതമാനം പോലും വനിതകളില്ല ഇപ്പോഴും. അപ്പോഴാണ്‌ ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി പദംപോലും കൈയെത്തിപ്പിടിക്കും എന്ന്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന,സ്വന്തം കഴിവ് കൊണ്ട് തമിഴകത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിവരെയായ   ജയലളിതയെന്ന ഉരുക്കുവനിത ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍നിന്നും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടാവുന്ന വിധിയുണ്ടാവുന്നത്. എത്ര ഉന്നത പദവി വഹിക്കുന്ന ആളായാലും നീതിപീഠത്തിന്റെ മുന്നിൽ തുല്യരാണ് എന്നത് സന്തോഷം തരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ജയലളിത രാഷ്ട്രീയയവനികയ്ക്കു പിന്നിൽ മറയുന്നത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കില്ല. അപ്പോഴെന്താണ് ഈ വിധിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയേണ്ടത്. ‘കയ്ച്ചിട്ട് ഇറക്കാനും മധുരിച്ചിട്ട് തുപ്പാനും വയ്യ.’.        

Tuesday, September 9, 2014

ഓണം -2014

ഇപ്രാവശ്യം ഓണം ഓണമില്ലാത്ത നാട്ടിലാവട്ടെ. നമ്മുടെ ഓണത്തെ അങ്ങനെ എല്ലാവരുമറിയട്ടെ.



കുടക് അമ്മാത്തിയില്‍ പോര്‍കുപൈന്‍ കാസില്‍ റിസോര്‍ട്ട് ആണ് ഇത്തവണ ഞങ്ങളുടെ ഓണത്തിനിടം.  തറവാട്ട് കാരണവര്‍ ആദ്യം പടികയറട്ടെ.


ആരു വന്നാലും തുമ്പിക്കൊന്നുമില്ല.കളിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി. പറക്കുകയാണോ തുമ്പീ.


                                      മുറിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി.ഇനി ചക്രക്കസേരയിലേക്ക്.



                                                          ചുമക്കാനെത്ര പേര്!


                                                              ന്റെ പുന്നാര മര്വോളെ


                                                   അച്ഛന്‍ വാവയ്ക്ക് വാരിത്തരാം.


                                                       കൂട്ടാനെങ്ങനെയുണ്ട്‌ മീനാക്ഷീ?


                                                            ദ്വാരപാലകര്‍


                                                         ഹൌ എന്തൊരു തണുപ്പ്




                                                               ചിരിയോ ചിരി




എരുമക്കാലീന നീന്താന്‍ പഠിപ്പിക്കണോ എന്നൊരു ചൊല്ല് കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. അല്ല, അതിനിവര്‍ ആളുകളാണല്ലോ.




                       കൊച്ചുകള്ളന്മാര്‍ കുളത്തില്‍ ഇറങ്ങാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.




                                                                        കുളക്കരയില്‍









                                                             ശീതെടുക്ക്ന്നാ മക്കക്ക് ?




                                     ഈ കോടമഞ്ഞും മലകളും സ്നേഹത്തിനു സാക്ഷി

                                              ഇവരുടെ സ്നേഹം ആര്‍ക്കുമറിയേണ്ടേ?




                                       വിഭവങ്ങള്‍ നോക്കി അമ്പരക്കേണ്ട.ഓണസദ്യ ഇല്ല.

      കൊച്ചുമക്കളുടെ മധുവിധു കണ്ട് അസൂയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല.ഞങ്ങളിപ്പോഴും ചെറുപ്പം തന്നെ.




                                                           അച്ഛന് ഞാനില്ലേ.




                                                         ഞങ്ങളൊന്ന്


                                                                  ഞാളൂണ്ട്






                                                      ഇതിലൊന്ന് തൊട്ടുനോക്കൂ




                                                             മോളും മരുമോളും

                                                                            മൂവരും                                      




                                                                 കുടുംബവൃക്ഷം


                                       മഞ്ഞും മലയും വിട തരൂ. ഓണം ബാക്കി നാട്ടില്‍.