Monday, February 20, 2017

അച്ഛന്‍ .....എന്റെ. അച്ഛന്‍

ഫെബ്രുവരി 4 ശനിയാഴ്ച അന്തിമയങ്ങിയത് എന്റെ ഉള്ളിലും ഇരുട്ട് കോരിനിറച്ചുകൊണ്ടാണ്. അന്നാണ് എന്റെ അച്ഛന്‍ ഈ മണ്ണില്‍നിന്നും പറന്നുപോയത്. അന്നുമുതല്‍ എന്റെ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ അര്‍ത്ഥരഹിതമായി കടന്നുപോകുകയാണ്. അച്ഛനുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ വേവലാതിയും അവസാനിച്ചു.
കുറെക്കാലമായി ഉത്ക്കണ്ഠയോടെയാണ് ഞാന്‍ രാത്രിയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കാറുള്ളത്. രാത്രിയില്‍ അച്ഛന് അസുഖം കൂടുമോ? അച്ഛന് പേടിയാവുമോ? ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ലല്ലോ. ദാഹിക്കുമോ? വിശക്കുമോ? അച്ഛനെ നോക്കുന്ന ആള്‍ പോയല്ലോ. പുതിയ ആളിനെ കിട്ടുമോ? അങ്ങനെ...അങ്ങനെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ആധികള്‍.
എങ്കിലും അതിനിടയിലും എനിക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. അച്ഛനുവേണ്ടി എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന സംതൃപ്തി. സ്ട്രോക്ക് വന്ന് കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയായ അച്ഛനെ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെി ഹൃദയത്തില്‍ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുമായിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞില്ലാത്ത എനിക്ക് എന്റെ് അച്ഛന്‍ കുഞ്ഞുതന്നെയായിരുന്നു. സ്നേഹം വല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ വാവേ, കുഞ്ഞച്ഛാ.. എന്നൊക്കെ ഓമനിച്ചു വിളിക്കും. അപ്പോള്‍ ‘നിനക്ക് എന്നെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ എപ്പോഴാ ധൈര്യം വന്നത്’ എന്ന മട്ടില്‍ തുറിച്ചുനോക്കും. അടുത്തിരുന്ന് വിളിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണുമടച്ച് ഒറ്റ അടിയായിരിക്കും മറുപടി. അതൊക്കെ അച്ഛന്റെ കുസൃതികളായി കണക്കാക്കി ഞങ്ങള്‍ ചിരിക്കും
വീടിന്റെക മുന്‍വശത്തെ മുറിയില്‍ കുളിപ്പിച്ച്, അലക്കിയ ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടും ധരിപ്പിച്ച് പഴയ പ്രതാപത്തോടെ ചാരുകസേരയിലിരുത്തിയാല്‍ അതൊരു ഐശ്വര്യം തന്നെയായിരുന്നു. ആ സാന്നിദ്ധ്യം തന്നെ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ബലവും ഊര്‍ജ്ജവും നല്‍കിയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആരൊക്കെ ഉണ്ടായാലും അച്ഛനില്ല എന്ന ബോധം എന്നില്‍ അനാഥത്വവും പേടിയും നിറച്ചിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, അച്ഛനെ വിട്ടുപിരിയാന്‍ ഞാന്‍ മാനസികമായി തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ ആ സമയമായി എന്ന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടേയില്ല. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ മരിക്കുന്ന അന്നുപോലും നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ച്‌ മരുന്നും ഭക്ഷണവും കഴിപ്പിച്ചത്. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജാക്കി കൊണ്ടുവരുമ്പോള്‍ മരുന്നും വീട്ടിലെ പരിചരണവും ലഭിച്ചാല്‍ കഫക്കെട്ട് കുറയും എന്നാണല്ലോ കരുതിയത്. മുമ്പ് പലപ്പോഴും അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ നിഗമനം ശരിവെക്കുന്ന തരത്തില്‍ അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ അല്‍പ്പാല്‍പ്പം സുഖപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതുമാണല്ലോ. എന്നിട്ടും പനി തിരിച്ചുവന്നു. ശ്വാസതടസ്സം അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചാല്‍ മാറുമെന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രതീക്ഷ. എന്നിട്ടും അച്ഛന്‍ തിരിച്ചുവന്നില്ല. രാത്രിയില്‍ മോര്‍ച്ചറിയുടെ തണുപ്പില്‍ അച്ഛന്‍ തനിച്ച്....വീട്ടില്‍ ആ സത്യം അംഗീകരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ ഞാനും..
‘നന്നായി നോക്കിയിട്ടാണല്ലോ അച്ഛനെ അയച്ചത്’ എന്ന്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അംഗീകരിക്കാന്‍ എനിക്കാവുന്നില്ല. മതിയായിട്ടില്ലെനിക്ക്..ഒട്ടും തൃപ്തിയായിട്ടില്ല എന്ന്‍ കുറ്റബോധത്തോടെ മന്ത്രിക്കാന്‍....അറിഞ്ഞോ, അറിയാതെയോ അച്ഛനെ വേദനിപ്പിച്ചതിന് മാപ്പ് ചോദിക്കാന്‍ മാത്രമല്ലേ ഇനിയെനിക്ക് കഴിയൂ. അച്ഛാ....എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ...
എന്തും ആരുടെ മുഖത്തും നോക്കി പറയുന്ന കര്ക്കശക്കാരനായ എന്റെ അച്ഛനെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാര്‍ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്നത് അവര്‍ അദ്ദേഹത്തിന് നല്‍കിയ അന്തിമോപാചാരത്തിലും ആദരത്തിലും നിന്ന് ഞങ്ങളറിയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനങ്ങളെയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെയും നാട്ടുകാര്‍ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നത് ഈ നോവിനിടയിലും ആശ്വാസം പകരുന്നതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ നാളികേരപാകമായ മാധുര്യം ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അവരും അനുഭവിക്കട്ടെ.

Tuesday, December 27, 2016

എണ്‍പത്തെട്ടുകാരന്റെ പിറന്നാള്‍ ഡയറി

കുറെ ദിവസായിറ്റ് കേക്ക്ന്നുണ്ട് ‘പെറന്നാള്...പെറന്നാള്ന്ന്‍.’ ഓരോരിത്തീരെ നൊടിച്ചലന്നെ. അനക്കൊന്നും തിരീന്നില്ലാന്നാ ഓള്യെല്ലാം ബിജാരം.
ധനുമാസത്തിലെ അനിഴം നക്ഷത്രം. അന്നാ അന്റെ പെറന്നാള്. അത് മറക്കാന്‍ ഞാനെന്താ പൊട്ടനാ?.. കേസരി യോഗാ അനക്ക്..അയിന്റെ പ്രതാപൂം ഉണ്ട്ന്ന് വെച്ചോ.
മരിക്കുന്നവരെ എന്റമ്മ ഞാനേട്യായാലും പെറന്നാള് കയിച്ചിന്. ‘ആയിരം അരി പൊടിഞ്ഞാല് ആയുസ്സിന് ബലാന്നാ’ അമ്മ പറയാറുള്ളത്. അതിരാവിലെ അമ്മ അമ്പലത്തില്‍ പോയി വഴിപാട് കഴിച്ചു വരും. എന്നിട്ട് സദ്യവട്ടങ്ങളൊരുക്കും. തലേന്ന്‍ വെള്ളത്തിലിട്ടു വെച്ച അരി ഉരലിലിട്ടു പൊടിച്ച് തേങ്ങീം ബെല്ലൂട്ട് മാക്രി വെക്കും.
കുളിച്ചുകുറിയിട്ട് കത്തിച്ചുവെച്ച നിലവിളക്കിനുമുന്നില്‍ കിഴക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ തളികയില്‍ നിന്നും അരിയെടുത്ത് തലയില്‍ ഇട്ട് അനുഗ്രഹിക്കും. അമ്മയുടെ കാല് തൊട്ടുവന്ദിച്ചതിനുശേഷം അമ്മ മുന്നിലെ നാക്കിലയില്‍ ചോറും കറികളും വിളമ്പും. കൂടെയിരുന്നുണ്ണാന്‍ അയല്വീട്ടിലെ കുട്ടികളെയൊക്കെ അമ്മ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. അവരോടൊക്കെ അമ്മ ആദ്യമേ പറയും. ‘ഇന്ന്‍ രാഘവൂട്ടീടെ പെറന്നാളാണ് മതീന്ന് ആരും പറയരുത്.’
മതീന്ന്‍ പറഞ്ഞാ ആയുസ്സ് കുറഞ്ഞുപോകുംന്നാ അമ്മേരെ പേടി. ഏഴെണ്ണത്തിനെ വയറ്റിലിട്ടു പെറ്റിട്ടും രണ്ടെണ്ണത്തിനെ മാത്രേ ദൈവം കൊടുത്തുള്ളൂ.
ഇന്നിപ്പോ എല്ലൂം ഒരു കാട്ടിക്കൂട്ടലാ. രാവിലന്നെ കുളിപ്പിച്ചിരുത്തി. കുളിപ്പിക്കാന്‍ ബരുന്നോനു കണക്കിനൊന്നു കൊടുത്തു. പിടിക്കാന്‍ ബന്നപ്പോ ഓക്കും നല്ലോണും ഒന്നു കൊടുത്തു.. അയിന്റെ ദേഷ്യത്തില് ഓള് കേറി കെടന്നു..ഉച്ചക്ക് ചോറ് ബാരിത്തരുമ്പോ പിന്നീം കൊടുത്തു. അതോടെ ഓള് മൂലക്കായി..കൈയാതൊരുത്തീണ്ട് മോളായിറ്റ്. ബല്യ നൊടിച്ചിലാ ഓള്ക്ക്.. ഓള് നോയ്ക്കോണ്ട് നിക്ക്ന്ന്ണ്ട്. ആര്ക്കാ ഓള്യെല്ലാം പേടി!
ബയിന്നേരാവുമ്പ്ലക്ക് ഓരോരുത്തരായിറ്റ് ബരാന്‍ തൊടങ്ങ്യല്ലാ. മക്കളും ഭാര്യമാരും ഭര്ത്താവും അവരുടെ മക്കളും ഒക്കെ.. ആരോടും മിണ്ടാന്‍ പോയില്ല. മോളെ പുര്വനോട് മാത്രം സ്വകാര്യം മിണ്ടി. ഓനെന്തായാലും എണങ്ങനല്ലേ...
കൈയീലാന്നു ബെച്ചാലും ഈറ്റിങ്ങള് മിണ്ടാണ്ട് കെടക്കാന്‍ ബിടൂല്ലല്ലോ. ചാരുകസേലേന്ന് പിടിച്ചുബലിച്ചു മേശേന്റടുത്ത് കൊണ്ടിരുത്തി. കേക്ക് മുറിക്കണംപോലും. കേക്ക് ന്ന്‍ കേക്കുമ്പം ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചിറ്റ് പടിഞ്ഞാറോട്ട് തിരിഞ്ഞിരിക്കാനാ തോന്നുന്നത്. എന്താ ചെയ്യാ..അവശനായിപ്പോയില്ലേ..
കണ്ണടച്ചുപിടിച്ചിറ്റും അറിയാണ്ട് നോക്കിപ്പോയി. കേക്കിന്റെ പൊറത്ത് എന്റെ പണ്ടത്തെ പോട്ടം തേച്ചുവെച്ചിറ്റ്ണ്ടല്ലാ..ഇത് ആ ചെക്കന്റെ പണിയന്നെ.. ഉണ്ണീന്റെ മോന്റെ.. ഓനേ ഇങ്ങനത്തെ കുരുത്തക്കേടെല്ലാം ഒപ്പിക്കൂ..അയിന്റെ പൊറത്ത് 88എന്ന്‍ കത്തിച്ചുംബെച്ചിറ്റ്ണ്ട്. അനക്ക് എമ്പത്തെട്ടു വയസ്സായീന്ന് നാട്ടുകാറ അറീക്കാന്‍. എന്നിറ്റെന്താ ബേണ്ടെ. അവരെനക്ക് ചെലവിന് തര്വോ?
ഒരു കത്തീം കൈയി തന്നിട്ട് മുറിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്നിറ്റ് മക്കള് തിന്നതന്നെ! ഉണ്ണി കൈ പിടിച്ച് മുറിപ്പിച്ചു. മൂത്ത മോനല്ലേ. പിന്നെന്താ ചെയ്യ്വ. കിലാടിപ്പിള്ളറെ പാട്ടുംകൂത്തുമൊന്നും അനക്ക് പിടിക്കുന്നില്ല. ഭാര്യാന്ന് പറീന്നോള് കേക്ക് ബായില്‍ ബെച്ചുതരാന്‍ വന്നു. ഒറ്റത്തട്ട് കൊടുത്തു. ഓള്യൊരു ശൃംഗാരം. അല്ല പിന്നെ!
കേക്കും മുറിച്ച്, പാട്ടുംപാടി, നൊസ്സും പറഞ്ഞ് മക്കളെല്ലാം കീഞ്ഞങ്ങു പോയി. ഇനി തോന്നുമ്പം ബരട്ട്.





Monday, November 21, 2016

ഘർ വാപസി

പെറുക്കിയെടുക്കാതെ
പാഴായിപ്പോയ ഉതിർമണികളെക്കുറിച്ച്
തമ്പുരാന്‍ കോപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
വയലിലെ നാറുന്ന ചേറിൽ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുമ്പോൾ;
ശ്വാസംമുട്ടി തൊണ്ടയടയുമ്പോള്‍
പാലുറച്ചുവിളഞ്ഞ് തലകുനിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന
കതിരുകൾ കൊയ്തുനിറയ്ക്കാനെന്റെ കൈകൾ തരിച്ചു.
നാണംകൊണ്ട് വിറകൊള്ളും പാവം കതിരുകൾ.
തമ്പുരാന്റെ പത്തായവുമറയും നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ് ഏമ്പക്കംവിടുമ്പോൾ;
മുറ്റത്തിനപ്പുറം കുഴികുത്തിയതിൽ എച്ചിലില വീഴുന്നതും കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോൾ;
നക്കിത്തുടച്ചത് വെടിപ്പാക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങളെന്നെ നോക്കിയില്ല.
ഒന്നും മിണ്ടിയതുമില്ല.
എന്റെ പെണ്ണിന്റെ മുലയരിഞ്ഞുവീഴ്ത്തുമ്പോൾ;
പറയന്റെ മോനും പുലയന്റെ മോനും തെറിവാക്കായി,
ചാട്ടവാറായി പുറത്ത് വീഴുമ്പോൾ;
പട്ടിയോ,പൂച്ചയോ,ഞാനോയെന്നു കിടുങ്ങിയൊരു മൂലയിൽ ചുരുളുമ്പോൾ;
ആരുമൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
തല്ലിക്കൊല്ലുമ്പോൾ,
ചുട്ടുകൊല്ലുമ്പോൾ;
എന്റെ പെണ്മക്കളെ ബലാത്സംഗംചെയ്ത് കെട്ടിത്തൂക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങൾ പറയുന്നു.
‘വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണം.’
അനുസരണയോടെ ഞാനിറങ്ങി.
ചരിത്രത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും തപ്പി.
എവിടെയാണെന്റെ വീടടയാളം!
പാമ്പും പഴുതാരയും പായുന്ന നാട്ടുവഴികളന്യമായതും
അന്തിയുറങ്ങിയ കുപ്പമാടം ചുട്ടുകരിച്ചതും
കെട്ടിയ പെണ്ണിനൊപ്പം
പൊട്ടിയ ചട്ടിയും കലവും പെറുക്കി
കിടാങ്ങളെ തോളിലിട്ട് ഓടിയതും
കറുത്ത താളിലെഴുതി വെച്ചത് കണ്ടെടുത്ത്
വീടറിയാതെ മടങ്ങുകയാണ് ഞാൻ.
എവിടെയാണെന്റെ വീട്?
എവിടെയെവിടെയാണെന്റെ വീട്???????



Monday, October 24, 2016

മാംസഭുക്ക്

നന്നായി ഉപ്പും മുളകും പുരട്ടിവെക്കണം.
ആടായാലും മാടായാലും.
മസാലക്കൂട്ടിൽ മുക്കി പൊരിച്ചെടുക്കണം
തേങ്ങാക്കൊത്തിട്ടു വരട്ടിയെടുക്കണം.
വറുത്തരച്ചു കറിവെച്ചതിൽ ഇറച്ചിത്തുണ്ടുകൾ
മുങ്ങിപ്പൊങ്ങിക്കളിക്കണം.
തീൻമേശമേലലങ്കരിച്ചു വെക്കണം.
ആര്‍ത്തി്യോടെ ചവച്ചും ചവക്കാതെയും വിഴുങ്ങാം.
ആരാന്റെ അടുക്കളയിൽ വെന്ത്
ആമാശയത്തിൽ ദഹിച്ചത്
ആടോ,പന്നിയോ,ഗോമാതാവോയെന്ന-
ശങ്കയിൽ
തലവെട്ടിയെടുക്കാം.
ചത്ത പയ്യിന്റെ തോലുരിച്ച്
ചീഞ്ഞ മാംസം കൊത്തിനുറുക്കി
ചുട്ടുതിന്ന് പൈയടക്കുമ്പോൾ
ഷൂസിട്ട കാലുകൊണ്ട്‌ ചവിട്ടിക്കൊല്ലാം.
എന്നിട്ട്,
ഭഗവാന്റെ തിരുനടയിൽ
ഇടയ്ക്ക കൊട്ടിപ്പാടാം.
എന്നിട്ട്,
അമ്മ പെറ്റ മകളുടെ പച്ചമാംസം
ഉപ്പും മുളകും പുരട്ടാതെ,
മൂടിവെക്കാതെ,
അടുപ്പിൽ വേവിക്കാതെ,
കോമ്പല്ലുകൊണ്ട് കടിച്ചുകീറി ഭക്ഷിക്കാം.
പെരുകുന്ന ബുഭുക്ഷയടങ്ങുവോളം;
പ്രാണന്റെ പിടച്ചിൽ നിലയ്ക്കുവോളം.
‘തിന്നാൽ പാപം കൊന്നാൽ തീരും.’

(സുകൃതം മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു)

Tuesday, October 4, 2016

കോഴപ്പൂട

പണ്ടെങ്ങാണ്ടുന്നൊരു കോഴിപ്പൂട
പാറിവന്നെന്റെ തോളിൽ വീണു.
കണ്ടവർ കണ്ടവരാര്‍ത്തു .
“കള്ളൻ..കള്ളൻ....കോഴിക്കള്ളന്‍.”
‘കോഴിയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല,
കേട്ടിട്ടില്ല,
കട്ടിട്ടേയില്ല.’
ദൈവനാമത്തിൽ ഞാനാണയിട്ടു.
സഹികെട്ടൊരുനാൾ
കോഴിയുടെ വള്ളി ഞാനറുത്തുകളഞ്ഞു.
കൈയിലും കഴുത്തിലും തോളിലും
തൂങ്ങിയാടുന്ന കോഴപ്പൂട കണ്ട്
ജനം ‘ജെയ്’ വിളിച്ചു.
കഴുത്തിൽ പൂമാല ചാര്‍ത്തി.
പൊൻകിരീടമണിയിച്ച് ചുമലിലേറ്റി.
കഴുത്തിലെ പിടി വിടാതെ
പാറപോലുറച്ച് ഞാനിരുന്നു.
എന്നുള്ളംകൈയിൽ
മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശിനു പകരം
സഹസ്രകോടികൾ പൂത്തുനിരന്നു.

(നര്‍മ്മഭൂമിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.)

Tuesday, July 26, 2016

ചരിത്രമാവുന്ന പെണ്‍കരുത്തിന്റെ സഹനസമരം

ഇറോം ശര്‍മ്മിള നിരാഹാരസമരം അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്. കഴിഞ്ഞ പതിനാറു വര്‍ഷമായി സൈന്യത്തിന് നല്‍കിയ പ്രത്യേകാധികാരം ‘അഫ്സ്പ’’ പിന്‍വലിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവര്‍ സമരംചെയ്യുകയായിരുന്നു. സൈന്യത്തിന് ലഭിച്ച പ്രത്യേകാധികാരം മണിപ്പൂരിലെ പൌരന്മാരുടെ ജീവനെടുത്തപ്പോള്‍, സ്ത്രീകളെ ബലാത്സംഗം ചെയ്ത് വധിച്ചപ്പോള്‍ ഇറോം ശര്‍മ്മിളയെന്ന മനുഷ്യസ്നേഹിയായ കവിക്ക് കണ്ടുനില്‍ക്കാനായില്ല. അവര്‍ ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകയുമായിരുന്നു. പട്ടാളം വെടിവെച്ചുവീഴ്ത്തിയ ജീവനു പകരം, പട്ടാളക്കാര്‍ പിച്ചിച്ചീന്തി കൊലചെയ്ത മനോരമയുടെ ജീവനു പകരം സ്വന്തം ജീവന്‍ കൊണ്ട് അവര്‍ സമരം ചെയ്തുകൊണ്ടി രുന്നു. 16 വര്‍ഷമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന നിരാഹാരസമരത്തെ അതിജീവിച്ച് ഇറോംശര്‍മ്മിള ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു അത്ഭുതമാണ്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്ഥൈര്യത്തിന്റെയും ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി ഇറോം ശര്‍മ്മിളയുടെ നിരാഹാരസമരം ചരിത്രത്തില്‍ വാഴ്ത്തപ്പെടും.
‘അഫ്സ്പ’ പിന്‍വലിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇതൊരു വിജയിച്ച സമരമാണ്. നീണ്ട പതിനാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ യാതൊരു പ്രലോഭനത്തിനും വഴങ്ങാതെ അക്രമത്തിനെതിരെ ഒരു സ്ത്രീ നടത്തിയ പോരാട്ടം. അവരില്‍ നിന്നും പ്രചോദനമുള്‍ക്കൊണ്ട് മണിപ്പൂരിലെ വനിതകള്‍ നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങള്‍. അത് ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള നീതിനിഷേധത്തി നെതിരായി നടക്കാനിരിക്കുന്ന സമരങ്ങള്‍ക്ക് മാതൃകയാവും.
അടുത്ത മാസം 9ന് ഇറോം ശര്‍മ്മിള നിരാഹാരസമരം അവസാനി പ്പിക്കുമെന്നാണ് അറിയുന്നത്. അടുത്ത് നടക്കുന്ന മണിപ്പൂര്‍ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇറോം ശര്‍മ്മിള മത്സരിച്ചേക്കുമെന്ന്‍ പറയപ്പെടുന്നു. എങ്കില്‍ അത് വളരെ നല്ല കാര്യമാണ്. ഇറോംശര്‍മ്മിളയെപ്പോലൊരു ഉരുക്കുവനിത ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യത്തില്‍ ഭരണരംഗ ത്തെത്തണം. അഴിമതിയിലും അക്രമത്തിലും ദളിത്‌,സ്ത്രീ പീഡനങ്ങളിലും മുങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന ഭരണാധികാരത്തെ അഴിച്ചുപണിയാന്‍ കരുത്തുള്ള വനിതകള്‍ അധികാരം കൈയാളണം. അത് സംഭവിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം.

Thursday, June 16, 2016

ജിഷയുടെ കൊലപാതകത്തിന്റെ ചുരുളഴിയുമ്പോള്‍

കേരളത്തിന് ഇനി അല്‍പ്പം ആശ്വസിക്കാം. അവസാനം ജിഷാവധക്കേസിലെ പ്രതിയെ പിടികൂടി. അസം സ്വദേശിയായ അമിയൂര്‍ ഉൾ ഇസ്ലാം എ.ഡി.ജി.പി. ബി.സന്ധ്യയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അന്വേഷണസംഘത്തിന്റെ പിടിയിലായി. ഈ വാര്‍ത്ത കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷവും അഭിമാനവും തോന്നി. ഒപ്പം ആശങ്കയും അനുഭവപ്പെട്ടു.
മുന്‍ അന്വേഷണം എവിടെയുമെത്താതെ കേസ് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന ആശങ്ക പൊതുസമൂഹത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് ഇടതുപക്ഷം അധികാരത്തി ലെത്തിയത്. പുതിയ മന്ത്രിസഭയുടെ ആദ്യതീരുമാനം തന്നെ ജിഷാവധക്കേസ് എ.ഡി.ജി.പി.സന്ധ്യയെ ഏല്‍പ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പിച്ചിച്ചീന്തി കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസ് അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഒരു സ്ത്രീയായിരിക്കണമെന്നത് ഏറ്റവും ഉചിതമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. എ.ഡി.ജി.പി.സന്ധ്യയും സംഘവും കേരളസമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ തെറ്റിച്ചില്ല. സത്യസന്ധയായ പോലീസ് ഓഫീസര്‍ക്കും സംഘത്തിനും ഞാനും അഭിനന്ദനത്തിന്റെ ഒരു പൂച്ചെണ്ട് നല്കുന്നു. ബഹുമാനപ്പെട്ട മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആഭ്യന്തരവകുപ്പ് അതീവ ജാഗ്രതയോടെ സ്ത്രീസുരക്ഷയ്ക്ക് ആവശ്യമായ നടപടികളെടുക്കുമെന്ന വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും ഇപ്പോഴുണ്ട്.
എങ്കിലും ഞാന്‍ ആശങ്കയിലാണ്. പ്രതിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളാണ് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്. പ്രതിക്ക് കേവലം 23 വയസ്സ് മാത്രം. കൌമാരം വിടപറഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ അയാള്‍ക്ക് . എന്നിട്ടും വളരെ ക്രൂരമായ രീതിയില്‍ ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ കൊല്ലാന്‍ അവന് കൈയറപ്പ് ഉണ്ടായില്ല. ഡല്‍ഹി പെണ്‍കുട്ടിയും സൌമ്യയുമൊക്കെ കൊല്ലപ്പെട്ടത് ഇതുപോലെയാണെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ തല കറങ്ങുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ എന്നുമുതലാണ് ഇങ്ങനെ രാക്ഷസന്മാരായിപ്പോയത്. ഈ രാക്ഷസന്മാരുടെ പിടിയില്‍നിന്നും എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ പെണ്‍കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കേണ്ടത്!
ഇന്ന്‍ ഇന്ത്യന്‍ യുവത്വം അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാണ്. അരക്ഷിതത്വവും അരാചകത്വവും നമ്മുടെ യുവത്വത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാവുകയാണെന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍നിന്നും ഭരണകൂടത്തിനും പൊതുസമൂഹത്തിനും രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കും മാറിനില്ക്കാ നാവില്ല. കുട്ടികളില്‍ ധാര്മ്മികമൂല്യവും പ്രതീക്ഷയും വളര്ത്തുന്നതില്‍ അവര്‍ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യുവാക്കള്ക്ക് മാതൃകയാവേണ്ടവര്‍ അധാര്മ്മികതയിലും അഴിമതിയിലും അക്രമത്തിലും കുളിച്ചുനില്ക്കു മ്പോള്‍ കുട്ടികളെങ്ങനെ നന്നാവാനാണ്! സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും കുടുംബങ്ങളില്പ്പോലും അനുഭവിക്കാതെ വളരുന്ന കുട്ടികള്‍ അക്രമത്തിലേക്കും ലൈംഗിക അരാചകത്വത്തിലേക്കും തിരിഞ്ഞില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ. ഈ കൊല നടത്തിയത് ഒരു അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളിയാണെന്നത് മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. സ്വന്തം മുഖവും അസ്തിത്വവും തിരിച്ചറിയില്ല എന്നൊരു സൗകര്യം കൂടിയുണ്ട് ഇവിടെ. ഒരാള്‍ സമൂഹത്തിനിടയില്‍ അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ അയാളുടെ വ്യക്തിത്വം പൂര്ണ്ണമാവൂ. വേരുകള്‍ മറന്ന്, അസംതൃപ്തരായി തൊഴില്‍ തേടി അലയുന്ന ആള്ക്കൂട്ടമായിരിക്കുന്നു ഇന്ത്യന്‍ യുവാക്കള്‍. അത്തരക്കാര്ക്ക് ആരോടും കടപ്പാടോ, സ്നേഹമോ ഉണ്ടാവണമെന്ന് നിര്ബ്ബന്ധിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഇതുതന്നെയായിരിക്കും ജിഷയുടെ കൊലപാതകത്തിലേക്കും നയിച്ചത് എന്ന്‍ സംശയിക്കാം. അപകടകരമായ ഈ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സര്ക്കാരും സമൂഹവും വേണ്ടത് ചെയ്തേ മതിയാവൂ. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയും ഇതുപോലുള്ള കൊലപാതകങ്ങളും ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങളും ആവര്ത്തിക്കും.