മരണമണി മുഴക്കുന്നവർ

കത്തുന്ന കാമത്തിന് ഡല്‍ഹി മോഡലിൽ ഒരിര കൂടി. പഞ്ചാബിലെ പെണ്‍കുട്ടി ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത് അമ്മയുടെയും ബസിലെ മറ്റു യാത്രക്കാരുടെയും കണ്മുന്നിൽ വെച്ചായിരുന്നു. അമ്മയല്ലാതെ മറ്റാരും അത് തടഞ്ഞില്ല എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. പെണ്‍കുട്ടി ബസ്സിൽ നിന്നും ചാടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കൂട്ടബലാത്സംഗം കണ്ടാസ്വദിക്കാനും ബസ്സിലെ മന:സാക്ഷി മരവിച്ച പൊതുസമൂഹം തയ്യാറാവുമായിരുന്നു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. അവര്‍ക്ക് സ്ത്രീ മകളല്ല,അമ്മയല്ല,സഹോദരിയുമല്ല. ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച് കടിച്ചുകീറേണ്ട ഒരിരമാത്രം.
സ്ത്രീക്ക് നിര്‍ഭയമായി ജീവിക്കാൻ ഒരിടവും ഇന്ന്‍ ഇന്ത്യയിലില്ല. ഏതുനിമിഷവും അക്രമിക്കപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്കാണ് ഓരോ പെണ്‍കുഞ്ഞും പിറന്നു വീഴുന്നത്. ഒരു കണക്കിന് ഈ അവസ്ഥയേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണ് വയറ്റിൽ വെച്ചുതന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. വയറ്റിലെ കുഞ്ഞിന്റെ ലിംഗനിര്‍ണയം സാധ്യമായ കാലംതൊട്ടേ ഇന്ത്യയിലത് നിര്‍ബ്ബാധം നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ കൂടി ഫലമായിട്ടാണ് ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീപുരുഷാനുപാതത്തിൽ വലിയ അന്തരമുണ്ടായത്. ഏറ്റവുമൊടുവിലത്തെ ജനസംഖ്യാ കണക്കനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ ആയിരം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് 940സ്ത്രീകളാണുള്ളത്. ഫ്രാന്‍സിലെ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഡെവലപ്മെന്റ് എന്ന സ്ഥാപനം നടത്തിയ പഠനത്തിൽ ഇന്ത്യയിൽ അമ്പത് കൊല്ലത്തിനുള്ളിൽ191പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് 100സ്ത്രീകൾ എന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകും എന്നാണ് പ്രവചിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ ന്യൂനപക്ഷമാകുന്ന സ്ത്രീശരീരങ്ങള്‍ക്ക് അറവുശാലയിൽ തൂക്കിയിടുന്ന മാംസത്തുണ്ടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വംപോലുമുണ്ടാവില്ല. അതിനൊരു പ്രധാന കാരണം സ്ത്രീപീഡനം നടത്തുന്നവക്ക് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരവും മാന്യതയുമാണ്. അവര്‍ക്കൊക്കെ എല്ലാ പൌരാവകാശങ്ങളോടെയും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഏത് തടവിനുള്ളിലും വാഴാൻ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ. അര്‍ഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ ഒരിക്കലും കിട്ടാറുമില്ല. കണ്ണില്ലാത്ത കാമത്തിന് പിന്നെ ആരെയാണ് പേടിക്കേണ്ടത്! അങ്ങനെ സ്ത്രീപീഡനം ഒരു കലയായി മാറുമ്പോൾ അമ്മമാർ പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാൻ തയ്യാറാവാതാകും. അധികം വൈകാതെ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിന്നും അമ്മമാരെന്ന വര്‍ഗ്ഗവും അപ്രത്യക്ഷരാകും. ഒടുവിലായി ഇന്ത്യയിലെ പുരുഷവര്‍ഗവും അവസാനിക്കും. ലോകത്തിന് വേണമെങ്കിൽ ക്ലോണിംഗിന്റെ സഹായത്തോടെ ഇന്ത്യൻ പുരുഷനെന്ന അപൂര്‍വജീവിയെ പരീക്ഷണശാലയിൽ നിര്‍മ്മിച്ച്‌ നിലനിര്‍ത്താം . അത് വേണോയെന്ന് മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ മനുഷ്യർ തീരുമാനിക്കട്ടെ.

മഴയിലൊലിച്ചെത്തും മാടപ്രാവുകൾ

മഴമേഘം പൂത്തുവിരിഞ്ഞിതളൂർന്ന്‍
ചിതറുമന്തിമാനത്ത്
ആരോ പറത്തിയ പട്ടങ്ങൾ തൻ
മഴനൂലിഴഞ്ഞിഴഞ്ഞൊഴുകും
വഴിത്താരകളിലൊലിച്ചെത്തും
പഥികനൊരുനാൾ ഹൃദയം കവര്ന്ന തും
കുളിർകോരുമമൃതകണങ്ങൾ നിറച്ച്
മയിലാടും സന്ധ്യകൾ മെല്ലെ മറഞ്ഞതും.
അന്തരാളങ്ങളിരുൾമൂടിയുമ്മറക്കല്ലിൽ
പതിയാത്തകലും കാല്‍പ്പാടിൽ
കണ്ണീരുറന്നിറ്റുവീണു മാഞ്ഞുപോയതും
മുറ്റത്തെയോണപ്പൂക്കളമൊലിച്ചുപോയതും
നനയാതെത്ര കുളിച്ചുകയറിയെന്നോർമ്മകളിരമ്പിയിടക്കിടെ.
പൊട്ടിയ കമ്പികൾ ചേര്‍ത്തുവെക്കാനാവാഞ്ഞെന്റെ വര്‍ണക്കുട
കാറ്റിൽ പൊങ്ങിപ്പറന്നതും.
മുറ്റത്തും തൊടിയിലും വട്ടംകറങ്ങിയെങ്ങോ മറഞ്ഞതും
ഒരുമഴത്തുള്ളിയായതിനെത്തെരയുവാൻ
മണ്ണിലിറങ്ങാൻ കൊതിച്ചാവാതനങ്ങാതെയുറഞ്ഞതും
മുഖംനോക്കി പിറുപിറുത്തെന്നെയോര്‍മ്മിപ്പിച്ച്
തെറി പറയും ചാറ്റൽ മഴ.
ഞൊടിയിടയിൽ ഭാവംമാറി.
വെള്ളാരംകല്ലുകളെറിഞ്ഞെന്നെയോടിക്കാൻ
ഇടിവെട്ടിയെന്റെ നെഞ്ചകം പിളര്‍ക്കുവാൻ
ഒരുതുള്ളിക്കൊരുകുടം പേമാരിയായി.
ഒടുവിലീ ജനലഴി പിഴുതകത്തുകയറി
എന്റെ കാല്‍ച്ചുവടിളക്കി.
എത്രയാണ്ടുകൾ കടന്നുപോയ്.
ഗന്ധകം പുകയുമഗ്നിയിൽ
വീണുപിടയും കാഴ്ചകൾ മുന്നിൽ.
കണ്ണുകളിറുക്കിയടക്കാമെന്നാലൊന്നും
കാണില്ലെന്നു നിനപ്പവരൊപ്പം
ചോരമണക്കും വഴികൾ താണ്ടി.
ആഴക്കടലിൻ രുധിരച്ചുഴിയിൽ
ചുറ്റിത്തിരിയുന്നളവിലുമെന്നുടെയകമേ കേള്‍പ്പൂ
ചോരച്ചാലുകൾ നീന്തിക്കേറും
മാടപ്രാവുകൾ കുറുകും ശബ്ദം.
“അക്കരെയക്കരെയുണ്ടൊരു തീരം

തോല്‍വി

ബജറ്റ് മേള കണ്ടുമയങ്ങുമ്പോൾ
ശല്യംപോലൊരു ശങ്കയുണര്‍ന്നു .
അങ്ങാടിയിൽ തോറ്റത് അവരോ,ഇവരോ
അതോ ഞാനോ?

മോചനം എത്രയകലെ!

ഈ വനിതാദിനത്തിൽ എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത് ലെസ്‌ലി ഉഡ് വിൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ഇന്ത്യയുടെ മകൾ എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിയിലെ നിര്‍ഭയയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്ത് കൊലപ്പെടുത്തിയ പ്രതികളിലൊരാളായ മുകേഷ് സിംഗിന്റെ അഭിമുഖമാണ്. മുകേഷ് സിംഗ് എന്ന ഇന്ത്യൻ പുരുഷൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഭീതിയോടെയാണ് ഞാൻ കേട്ടത്. തിഹാർ ജയിൽവാസം അയാളെ ഒട്ടും മാറ്റിയിട്ടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഭയാനകം തന്നെ.
ലെസ്‌ലി ഉഡ് വിൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ഇന്ത്യയുടെ മകൾ എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിയിലെ ഡല്‍ഹി ബലാത്സംഗക്കേസിലെ പ്രതിയുമായുള്ള അഭിമുഖം പത്രത്തിൽ വായിച്ചപ്പോൾ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ ഇടപെടൽ മൂലം ഡോക്യുമെന്ററി കാണാനുള്ള അവസരമെനിക്കുണ്ടായില്ല.
സഹസ്രാബ്ധങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം എഴുതപ്പെട്ട മനുസ്മൃതിയെ കടത്തിവെട്ടിക്കൊണ്ട് ബലാത്സംഗവീരൻ ഒരു മുകേഷ് സ്മൃതി തന്നെ രചിച്ചിരിക്കുകയാണ് അതിലെന്നാണറിയുന്നത്. അതിന്റെ ആധികാരികതയിൽ അയാള്‍ക്ക് യാതൊരു സംശയവുമില്ല. അവയനുസരിച്ചുവേണം ഇനി ഭാരതത്തിലെ സ്ത്രീകളും പെണ്‍കുട്ടികളും ജീവിക്കേണ്ടത് എന്നാണയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
‘കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പെണ്‍കുട്ടിക്കുതന്നെയാണ്.’
‘കുലീനകളായ പെണ്‍കുട്ടികൾ രാത്രി ഒമ്പതിനുശേഷം പുറത്തിറങ്ങി നടക്കില്ല.’
‘’ആണുങ്ങൾ ബലാത്സംഗം ചെയ്യുമ്പോൾ പെണ്‍കുട്ടികൾ സംയമനം പാലിക്കണം.’
‘രണ്ടുകൈയും മുട്ടാതെ ഒച്ചയുണ്ടാവില്ല.’
‘മോശം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് രാത്രി ഡിസ്ക്കോപാര്‍ലറുകളിലും ബാറുകളിലും കറങ്ങി നടക്കരുത്.’
ഇതൊക്കെയാണ് മുകേഷ് സ്മൃതിയിലെ പ്രസക്തഭാഗങ്ങൾ. ഇത് കുറ്റവാളിയായ മുകേഷ് സിംഗിന്റെയും കൂട്ടുപ്രതികളുടെയും മാത്രം നിയമങ്ങൾ എന്ന് തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റില്ല. പുരുഷനായി പിറന്നതിൽ ലജ്ജിക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്കാണ് ഇന്ത്യൻ പുരുഷകേസരികൾ ഇപ്പോൾ വളര്‍ന്നു വരുന്നത് എന്നാണ് പലരും സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചു പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളിൽ നിന്നും നിര്‍വചനങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാവുന്നത്. അത് ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്ന അക്രമിയായാലും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി വാദിക്കുന്ന അഭിഭാഷകരായാലും നാട് ഭരിക്കുന്ന മന്ത്രിവര്യന്മാരായാലും ഏകാഭിപ്രായക്കാരാണ് എന്നത് അതിശയകരമായ കാര്യമാണ്.
ഈ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലാണ് അഞ്ചുപുരുഷന്മാർ ചേര്‍ന്ന് ‍രണ്ടുസ്ത്രീകളെ ക്യാമറയുടെ നേരെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ യു-ട്യൂബിലൂടെ സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകയായ സുനിത കൃഷ്ണൻ പുറത്തുവിട്ടത്. ആ തെമ്മാടികളുടെ ചിരിയിൽ കാണുന്നത് അവര്‍ക്കവകാശപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം നേടിയെടുക്കുന്നതിന്റെ വിജയോന്മാദമാണ്. സ്ത്രീയെ ബലാത്സംഗംചെയ്യുക എന്നത് പുരുഷന്റെ അവകാശം. അപ്പോൾ അവൾ പരമാവധി സഹകരിക്കുകയും സംയമനം പാലിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് പറയാതെ പറയുകയാ ണവർ. അങ്ങനെയായാൽ ജീവനെടുക്കില്ല എന്നൊരു സൌജന്യം ഇരയ്ക്ക് കൊടുത്തേക്കാമെന്ന് മുകേഷ് സിംഗ് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും പലപ്പോഴും ബാലത്സംഗത്തിനുശേഷം ഇരയെ ക്രൂരമായി കൊന്നുകളയാറാണ് പതിവെന്ന് പല ഉദാഹരണങ്ങളും തെളിയിക്കുന്നു. ബലാത്സംഗങ്ങളും സ്ത്രീപീഡനങ്ങളും സ്ത്രീകൊലപാതകങ്ങളും വര്‍ഷംനതോറും കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാക്ഷസീയമായ കാലത്ത് ഇത്തരം തെമ്മാടികൾ ഇനിയും പെരുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. അവരുടെ കാമം ശമിപ്പിക്കാനുള്ള പെണ്ണ് തെരുവിൽ സഞ്ചരിക്കണമെന്നില്ല. അടച്ചിട്ട മുറിയും അവള്‍ക്ക് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായിരിക്കില്ല.
ബഹുമാനപ്പെട്ട കേന്ദ്രആഭ്യന്തരമന്ത്രി ‘ഇന്ത്യയുടെ മകൾ’ സംപ്രേഷണംചെയ്ത ബി.ബി.സി.ഫോർ ചാനലിനെതിരെ നിയമനടപടിക്ക് സാധ്യത തേടുമ്പോൾ ഇരുട്ടുകൊണ്ട് ഓട്ടയടക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന്‍ അദ്ദേഹം മറന്നുപോകുന്നു. ഈ ഡോക്യുമെന്ററി ലോകം കാണുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ പാരമ്പര്യവും സംസ്കാരവും കളങ്കിതമാവുമെന്ന ഭയം ഭരണാധികാരികള്‍ക്കുണ്ടാവുന്നത് സ്വാഭാവികം. യഥാര്‍ത്ഥത്തിൽ സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങനെയൊരു മികച്ച സംസ്കാരം ഏതുകാലത്തും ഭാരതത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിറക്കുമ്പോൾ തന്നെ സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വത്തെ കുഴിച്ചുമൂടുന്ന പാരമ്പര്യമാണ് നമുക്കുള്ളത്. പിന്നെയവളെ പുരുഷനുവേണ്ടി സൌകര്യംപോലെ കത്തിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യും. ആ ജീര്‍ണ്ണതയുടെ ചുമടാണ് മഹത്തായ സംസ്കാരമെന്നു പറഞ്ഞ് നമ്മളിന്നും ചുമക്കുന്നത്. മഹത്തായ ഭാരതീയസംസ്കാരത്തിൽ സ്ത്രീ ഇല്ലെന്ന് പീഡനക്കേസിലെ പ്രതിയുടെ അഭിഭാഷകനെക്കൊണ്ട് പറയിക്കുന്നതും അതേ പാരമ്പര്യമാണ്. തങ്ങളുടെ സ്വത്വത്തിനും അഭിമാനത്തിനും വിലകല്പിക്കാത്തൊരു സംസ്കാരത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ട ബാധ്യത സ്ത്രീകള്‍ക്കില്ല. അതിനെ തൂത്തുതുടച്ച് കത്തിക്കാനാണ് സ്ത്രീകൾ മുന്നോട്ട് വരേണ്ടത്. ‘എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അഭിമാനത്തിന്റെയും കടയ്ക്കൽ കത്തിവെക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരം വളരാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും’ എന്നാണ് സ്ത്രീ ഇവിടെ പ്രതിജ്ഞയെടുക്കേണ്ടത്.
‘തെരുവിൽ മധുരംവെച്ചാൽ നായ്ക്കൾ തിന്നു’മെങ്കിൽ ആ നായ്ക്കളെ തല്ലിക്കൊല്ലാനുള്ള കരുത്താണ് നിയമവും ഭരണകൂടവും ആര്‍ജ്ജിക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ വഴിയടച്ചുകെട്ടി പെണ്ണിനെ പുറത്താക്കുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടത്. ഒരു ചാനലിൽ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അഭിപ്രായപ്പെട്ടതുപോലെ കുഴപ്പവും അക്രമവും ഉണ്ടാക്കുന്നവരെയാണ് ‘പൊതുസ്ഥലത്ത് രാത്രിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് തടയേണ്ടത്. അല്ലാതെ സ്ത്രീകളെയല്ല.’ ‘നീയവിടെ കാലുകുത്തരുത്’ എന്ന്‍ പെണ്ണിനോട് കല്‍പ്പിക്കാൻ ആര്‍ക്കാണ് അധികാരം? ആര്‍ക്കുമില്ല തന്നെ. ഒരുവ്യക്തിയുടെ എല്ലാ അധികാരവും സ്ത്രീക്കുണ്ട്. വഴിനടക്കാനും ജോലിചെയ്യാനും പ്രണയിക്കാനും എല്ലാറ്റിനും അവളാരെയും പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഏതുസമയത്തും പുരുഷൻ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ പെണ്ണിനും കഴിയുന്ന നിയമവാഴ്ച നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഇല്ലാത്തതാണ് ഏറെ അപമാനകരം. സ്ത്രീ ആരുടേയും വായിലലിയാനുള്ള മധുരപലഹാരമല്ല. പുരുഷനൊപ്പം നില്‍ക്കേണ്ടവളാണ്. അവളുടെ ബുദ്ധിയും കഴിവും ഊര്‍ജ്ജവും സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്ക് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരിടത്തും അവൾ പിന്നിൽ നില്‍ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും പടുവൃദ്ധകളും വീട്ടിനുള്ളിലും പുറത്തും ഒരുപോലെ ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും മാനഭംഗത്തിനിരയാവുകയും ചെയ്യുന്ന നാട്ടിൽ ഇരയുടെ വസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും ഇര പുറത്തിറങ്ങി സഞ്ചരിക്കുന്ന സമയത്തെക്കുറിച്ചും കുറ്റംചുമത്തി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ അക്രമത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ സ്ത്രീസമൂഹം ഉണര്‍ന്നേ തീരൂ. സ്വയം കരുത്താര്‍ജ്ജിച്ചേ തീരൂ. ശക്തരായ വനിതകൾ അധികാരവും സമ്പത്തും കൈയാളുന്ന സമൂഹത്തിലേ സ്ത്രീകള്‍ക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ ഇല്ലാതാവൂ.
ബലാത്ക്കാരം ചെയ്യപ്പെട്ട് അക്രമികളാൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മ തന്റെ മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോക്യുമെന്ററി ലോകം കാണേണ്ടതാണ് എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഒരു സ്ത്രീക്കോ,പെണ്‍കുട്ടിക്കോ നിര്‍ഭയമായി ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യമില്ലാത്തിടത്ത് വനിതാദിനത്തിന് പ്രസക്തിയില്ലെന്ന അവരുടെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിക്കാതെ വയ്യ. ആ അമ്മയുടെ ധൈര്യമാണ് ഇപ്പോൾ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വകനല്‍കുന്നത്. ആ ധൈര്യത്തോടെ വര്‍ഷത്തിലെല്ലാ ദിവസവും നമ്മുടേതാക്കാൻ; എല്ലാ വഴികളും എല്ലാ ഇടങ്ങളും ഏതുസമ യത്തും പെണ്ണിന് കടന്നുചെല്ലാവുന്നവയായി മാറ്റാൻ; ഇനിയൊരു പെണ്‍കുഞ്ഞും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ; സ്ത്രീയെ ബഹുമാനിക്കാത്ത സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഒക്കെയാണ് സുനിത കൃഷ്ണനെ പോലുള്ളവർ പോരാട്ടം നടത്തുന്നത്. അങ്ങനെയൊരു നവലോകം,സ്ത്രീയുടെ ലോകം, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ എന്തു ത്യാഗം സഹിച്ചും ഓരോ സ്ത്രീയും അണിചേര്‍ന്നേ മതിയാവൂ.

പ്രണയത്തോട്

എത്രയോവട്ടമിറക്കിവിട്ടിട്ടും പ്രണയമേ,
നീയെൻ മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചുനിന്നു.
മാറത്തണയ്ക്കാനാഞ്ഞു നീ നില്ക്കെ
കാണാത്ത മട്ടിലൊഴിഞ്ഞുപോയേക്കാം.
നിന്നഹന്തയിലെൻ വിരൽ തൊട്ടാൽ
പൊള്ളിയടര്‍ന്നു പോമെന്റെ നെഞ്ചകം.

കവിത

ഒരിക്കലുമുണങ്ങാത്ത ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’

തസ്ലീമ നസ്രിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ആദ്യമായി കേള്‍ക്കു ന്നത് അവരുടെ ലജ്ജ എന്ന നോവലുയര്‍ത്തിയ വിവാദങ്ങൾ കത്തിപ്പടരുമ്പോഴാണ്. ബംഗ്ലാദേശിലെ മതമൌലികവാദികൾ അവര്‍ക്കെതിരെ ഫത്‌വ പുറപ്പെടുവിച്ചതും മരണശിക്ഷ വിധിച്ചതും, അവര്‍ക്ക് പിറന്നനാട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോകേണ്ടി വന്നതും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയറിഞ്ഞു. അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളൊന്നും വായിക്കാതെ തന്നെ ആ സമയത്ത് എന്റെ അനുഭാവം മുഴുവൻ തസ്ലീമ നസ്രിൻ എന്ന ഇരയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു.
1992ഡിസംബർ 6ന് ഹിന്ദു തീവ്രവാദികൾ ബാബ്റി മസ്ജിദ് തകര്‍ത്തപ്പോൾ ബംഗ്ലാദേ ശിലെ ഹിന്ദു കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ്‌ ഓടിപ്പോകേണ്ടി വന്നു എന്നറിഞ്ഞിരു ന്നെങ്കിലും അതിന്റെ തീവ്രത വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ‘ലജ്ജ’ വായിച്ചപ്പോഴാണ് പൂര്‍ണ്ണ മായി ഉള്‍ക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞത്. എഴുത്തുകാരിയുടെ മതനിരപേക്ഷവും സാര്‍വ ലൌകികവുമായ കാഴ്ചപ്പാടും ഇരകള്‍ക്കുവവേണ്ടി നിലകൊണ്ട് മതമൌലികവാദി കളുടെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും അക്രമങ്ങളോടുള്ള സന്ധിയില്ലാ സമരവും ‘ലജ്ജ’യെ മഹത്തരമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ തസ്ലീമയോട് ഏറെ അടുപ്പിച്ചത് അവരുടെ ആത്മകഥയാണ്. ആത്മകഥയുടെ മൂന്നാം ഭാഗം വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് പറക്കാൻ കഴിയുന്ന അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ അസൂയപ്പെട്ടു. കടുത്ത അനുഭവങ്ങൾ നീന്തിക്കടന്ന് അവർ നേടിയെടുത്തതാണ് ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അസൂയയുടെ സ്ഥാനം ആരാധന കൈയടക്കി.
എന്നാൽ എന്റെ അനുഭവങ്ങളെ വായനയുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കിയത് അവരുടെ ആത്മകഥയുടെ രണ്ടാംഭാഗമായ ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’ ആണ്. അങ്ങ കലെ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ജീവിക്കുന്ന,മറ്റൊരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന,മറ്റൊരു മതവിശ്വാസ ത്തിൽ വളര്‍ത്തപ്പെട്ട പെണ്‍കുുട്ടിക്ക് എങ്ങനെയാണ് എന്റെ നേരനുഭവങ്ങളും വികാര വിചാരങ്ങളുമുണ്ടായതെന്ന അതിശയത്തോടെയാണ് ഞാനാ പുസ്തകം വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്.
തസ്ലീമയുടെ ആത്മകഥ ലോകത്തെ മൊത്തം സ്ത്രീകളുടെ കഥയായി മാറുന്നത് സ്ത്രീ ഇന്നും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അവഗണനയും അപമാനവീകരണവും അതിൽ തുടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്. പെണ്‍കുട്ടിയായി പിറക്കുക എന്നതുതന്നെ അപമാനകരമായി കണക്കാക്കുന്ന, വളരെ അപകടകരമായ സാഹചര്യത്തിലേക്കാണ് ലോകത്തിലെ ഓരോ പെണ്‍കുട്ടിയും പിറന്നുവീഴുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ പിറവി ആഘോഷി ക്കേണ്ട ഒന്നല്ലാതായിത്തീരുനു.
ഒരു ക്രിസ്മസ് ദിനമാണ് ഔദ്യോഗികമായി എന്റെ പിറന്നാൾ. എന്നാൽ അതിനു മെത്രയോ മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പുതന്നെ ഞാനീ ഭൂമിയിലെത്തിയിരുന്നു. സ്കൂളിൽ ചേര്‍ക്കു മ്പോൾ അച്ഛന്റെ നാവിൽ വന്നൊരു ദിവസം ഞാൻ പിറന്ന നാളായി. ഇന്ന് ആ ദിനം അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുകയാണ്. ദിവസം ഓര്‍മ്മയുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോൾ വര്‍ഷം ഓര്‍ക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെ ബംഗ്ലാദേശിലെ തസ്ലീമ എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും കടന്നുപോകു ന്നുണ്ട്. ‘ജനിച്ചവര്‍ഷം എന്ന ഒരു നിസ്സാരകാര്യത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്നത് എല്ലാവര്‍ക്കും നിരാശയുണ്ടാക്കി.’ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ജനിക്കുക എന്നത് നിസ്സാരമായി കാണുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പരിച്ഛേദമായ കുടുംബം അവൾ ജനിച്ച വര്‍ഷം അവളുടെ വയസ്സും നിസ്സാരമായി കണ്ടതിൽ അത്ഭുതമില്ല. പിതാവ് അവളുടെ വയസ്സിന്റെ കണക്ക് സൂക്ഷിച്ചില്ല. സഹോദരന്മാരുടെ അടുത്തായി തന്റെ ജനനത്തീയതി ഇല്ല എന്നതിന്റെ നിരാശ അവളെ എപ്പോഴും വലയംചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. ‘എന്നുമെന്നും വാഴപോലെ വളരുമ്പോൾ’ അമ്മയുടെ കണക്കിൽ അവളുടെ പ്രായം ഏഴോ,പതിനൊന്നോ ആകാം. അമ്മയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മകളുടെ പ്രായം ശരീരത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച മാത്രമാണ്. എന്റെ അമ്മയും അങ്ങനെയാണല്ലോ എന്നെ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. എന്റെ ശരീരം പെട്ടെന്ന്‍ വളര്‍ന്നു പോയി എന്നത് അമ്മയെ അലട്ടിയിരുന്ന വലിയൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. ശരീരം വലുതാകുമ്പോൾ അച്ഛന് ദേഷ്യം വരുമോ എന്ന്‍ തസ്ലീമ ഭയപ്പെട്ടതുപോലെ ചെറുപ്പകാലത്ത് ഞാനും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നെ ഒളിപ്പിക്കാനാവാതെ ഞാനും കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നു. മകളുടെ പിറവി, പ്രായം,വളര്‍ച്ച എന്നിവയെല്ലാം ദേശഭേദമെന്യേ മാതാ പിതാക്കളെ അലട്ടുന്നവയാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
കര്‍ക്കശക്കാരനായ ഡോക്ടർ റജോബ് അലിയുടെ മകള്‍ക്ക് ഭാവനയും കവിതയും പ്രണ യവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞു മത്സരിക്കുന്ന കൌമാരത്തിൽ ജീവിതം പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ പാറി പ്പറക്കാനുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷെ, അവളുടെ നൈസര്‍ഗികമായ ചോദനകളെയൊന്നും പിതാവിന് ഉള്‍ക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിതാവ് എത്രമേൽ അടിച്ചമര്‍ത്താൻ ശ്രമിക്കു മ്പോഴും സര്‍വസീമകളെയും ലംഘിച്ച് അത് അനന്തവിഹായസ്സിലേക്കുയരുകയാണ്.
രുദ്രനെന്ന പുരുഷന്റെ പ്രണയത്തിലലിഞ്ഞ് അവന്റെ കറുത്ത ഭൂതകാലമറിയാതെ ചതി യില്‍പ്പെട്ടിട്ടും അവന്റെ എത്ര വലിയ തെറ്റും,അവന്റെ വ്യഭിചാരം പോലും പൊറുക്കാൻ കഴിയുന്നവൾ. ഒരു സാധാരണ പെണ്‍കുട്ടിയായി കമിതാവിനെ അന്ധമായി പ്രണയി ക്കുന്നവൾ. അവളെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. അവളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സര്‍വം സഹയായി പുരുഷന്റെ ഏത് കൊള്ളരുതായ്മയെയും പൊറുക്കാനും മറക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു പെണ്ണ് ഏതൊക്കെയോ ഘട്ടങ്ങളിൽ എന്റെ ഉള്ളിലും ഉയിര്‍ക്കൊണ്ടിരുന്നല്ലോ എന്ന്‍ ദുസ്സഹമായ വേദനയോടെ, നാണക്കേടോടെ ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
പുരുഷന്റെ പഞ്ചാരവാക്കുകളിൽ മയങ്ങി ഒരു മണ്ടിപ്പെണ്ണിനെപ്പോലെ പലവട്ടം അപകട ത്തില്‍നിന്നും അപകടത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടിയ അനുഭവങ്ങളെ ഒട്ടും മായം കലര്‍ത്താ തെ, വായനക്കാർ എന്തുകരുതുമെന്നോര്‍ക്കാതെ തുറന്നെഴുതുമ്പോൾ പ്രകടിപ്പിച്ച ആത്മാര്‍ത്ഥതയും സത്യസന്ധതയും സര്‍വോപരി ധീരതയും അനന്യസാധാരണമാണ്. ഈ ധീരത തന്നെയാണ് ബംഗ്ലാദേശില്‍നിന്നും അവരെ പലായനം ചെയ്യിച്ചതും. പലപ്പോഴും ഈ തുറന്നെഴുത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെയായിരുന്നു. അതിനു കാരണം സമൂഹം പെണ്ണിനുവേണ്ടി തയ്യാറാക്കിയ സദാചാരസംഹിതയെ അവർ അംഗീ കരിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. പെണ്ണിനു മാത്രമായി അശ്ലീലമെന്നു വിധിച്ചവയൊന്നും അങ്ങ നെയല്ലെന്നും അവ പെണ്ണിനും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നും തസ്ലീമ നസ്രിൻ അവരുടെ ജീവിതംകൊണ്ടും എഴുത്തുകൊണ്ടും തെളിയിച്ചു. സ്ത്രീയോട് പുരുഷനും സമൂഹവും കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അപമര്യാദകളോട് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് അവർ കലഹിക്കുകയാണ്.
‘സ്വന്തം ജീവിതത്തെ അന്യന് ഊന്നുവടിയാകാൻ വേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴി യുകയില്ല. രുദ്രനോട് എനിക്ക് സ്നേഹവും സഹതാപവുമുണ്ട്. പക്ഷെ,അതിനേക്കാൾ സ്നേഹവും സഹതാപവും എനിക്ക് എന്നോടുണ്ട് ‘ എന്ന്‍ വൈകിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പുരുഷൻ തീര്‍ക്കുന്ന ചങ്ങലകളില്‍നിന്നും സ്വതന്ത്രയാകുന്നവളെ എങ്ങനെ ഞാൻ ബഹു മാനിക്കാതിരിക്കും! സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും അസ്തിത്വവും നിലനിര്‍ത്തണമെന്ന ആഗ്രഹ ത്തോടെ വിവാഹമെന്ന ഫലിതത്തില്‍നിന്നും മോചനംനേടിയ തസ്ലീമ നസ്രിൻ പെണ്ണിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ‘യൌവനത്തിന്റെ മുറിവുകൾ’ എന്ന കൃതി നല്‍കുന്ന അനുഭൂതി എന്റെയുള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടുമുയിര്‍ക്കുന്നു. പ്രൊഫ.എം.കെ.എൻ.പോറ്റി വിവര്‍ത്തനം ചെയ്ത് ഗ്രീൻ ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പുസ്തകം എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്തുവെക്കാൻ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.